Lemean

Cam katı mıdır?

sabri — Fri, 17 Sep 2010 17:30:26 GMT

Cam neden kati madde degildir?

Burada da ayni açiklamaya veriyorum, belki biraz daha farkli kelimeler kullanarak. Camin hemen hemen bütün özellikleri kati gibi davrandigini gösteriyor. Peki neden bazilari cami sivi olarak düsünüyor? Önce bunu açiklamaya çalisalim.
Akiskanlik açisindan sivilarin çok çesitli oldugunu hatirlayalim. Örnegin elimizde bir bardak içinde bir sivi olsun ve biz bu bardagi ters çevirerek siviyi bosaltmaya çalisalim. Degisik sivilar, degisik sürelerde bosalir. Örnegin su 1 saniye içinde tamamen bardagi terk eder. Bal veya gliserin gibi daha kivamli sivilar için bu süre daha uzundur. Diyelim 1 dakika. Sivilarin akiskanlik özelliklerini belirleyen viskoside (agdalilik) diye adlandirdigimiz nicel bir özellikleri var. Degisik sivilarda bu nicelik çok farkli degerler aliyor. Bunun alabilecegi degerlerin bir en yüksek veya en düsük degeri de yok (kuramsal olarak böyle bir sinirlama yok). Dolayisiyla, baldan çok daha fazla agdali sivilar da olabilir. Örnegin daha agdali bir sivi bardagi 1 ayda bosaltir, çok daha agdali olan baska biri 1 yilda vs. Peki, eger bir sivi bardagi çok çok daha uzun bir süre, diyelim 10 trilyon yil (evrenin yasinin 1000 kati) içinde bosaltiyorsa, o zaman bu siviya gerçekten �sivi� diyebilir miyiz? Burada süre o kadar uzun ki, bu maddenin gerçekten akmaya basladigini degil gözlerimizle, hassas deney aletleriyle bile algilamamiz imkansiz.
Bu bilimsel bir soru olmaktan daha çok, kullandigimiz dille ilgili bir soru (veya felsefi bir soru). Aslinda bu maddenin bir sivi oldugunu bastan kabul ettik. Sivilar için kullandigimiz bir niceligi, viskositeyi, bu maddeyi tarif etmek için kullaniyoruz. Bunun bildigimiz sivilardan tek farki, sadece viskosite degerinin asiri derecede büyük olmasi. Büyük veya degil, böyle bir niceligin söz konusu olmasi ne kadar yavas olsa da akiskanlik anlamina geliyor, bu da o madde sividir demektir. Ama, pratik anlamda bakarsak, bardagin içine koydugumuz sey bizim zaman ölçeklerimize göre (1 yil, 10 yil veya 1000 yil içinde) fark edilebilir hiç bir akma belirtisi göstermiyorsa, o zaman bu seyin katilardan farkli oldugunu nasil iddia edebiliriz? Bazi bilim adamlari bu soruyu �pratik� anlamda cevaplamak için rasgele bir sinir koymuslar: Eger bir cisim 2 yil içinde herhangi bir akma belirtisi göstermiyorsa, o cisim pratik anlamda bir katidir. Buradaki �2 yil� süresi biraz rasgele bir sayi, ama bunun da savunulabilir bir yönü var. Iki yil, bir doktora ögrencisinin yapabilecegi en uzun deney süresi. Gerçi çok daha uzun süren deneyler de yapilmis geçmiste ama en azindan bir ögrencinin ögrenim süresi içinde yapabilecegi deney olarak 2 yil oldukça uzun bir süre. Cam, bu anlamda bir kati (yani pratik anlamda).
Peki, madem camin aktigini gözlemleyemiyoruz, o halde camin sivi oldugu iddiasi nereden kaynaklaniyor? Bu biraz camin yapilma süreciyle ilgili bir sey. Camin nasil yapildigi hakkinda baska kaynaklardan gerekli bilgileri alabilirsiniz. Ben burada sadece konumuz için gerekli olanlar üzerinde duracagim. Önce �asiri sogutma� dedigimiz bir olguyu açiklamaya çalisacagim. Asiri sogutma, bir siviyi donma noktasinin altindaki sicakliklara, herhangi bir donma belirtisi göstermeksizin sogutmaya deniyor. Örnegin saf su, bir atmosfer basinç altinda -10 dereceye kadar asiri sogutulabilir. Bu sartlar altinda suyun donma noktasi 0 derece. Ama bazi sartlar altinda, herhangi bir donma olmaksizin daha düsük sicakliklarda da su elde etmek mümkün. Böyle bir su oldukça kararsizdir. Örnegin, suyun içine bir kasik atarsaniz, su aniden donar. Dolayisiyla, asiri sogutma sartlarindan biri bu süreç içinde kabi fazla sallamamak. Bunun disinda da bazi baska sartlar var elbette.
Asiri sogumanin nedeni su. Normalde bir sivinin, örnegin suyun, donmaya baslamasi için sivi içinde bir kati çekirdegi olusmasi gerekir. Sonra, sividaki moleküller tek tek kati çekirdek üzerine eklenerek bu kati kütleyi yavas yavas büyütürler. Yani, donma her yerde ayni anda olmaz. Bir veya bir kaç yerde baslar ve bu noktalarin çevresinde büyür. Asiri sogutmayi gerçeklestirmek için yapilabilecek iki sey var. (1) Çekirdek olusmasini engellemek. Bu bir çoklarina garip gelebilir ama donma noktasinin altinda bile, sivinin herhangi bir yerinde bir çekirdek olusmasi oldukça zor. Bunun nedeni yüzey gerilimi kuvvetiyle ilgili bir sey ama ikisi arasindaki iliskiyi burada açiklamak gereksiz. Ama, çekirdekler sivi içinde bir düzensizlik oldugu zaman çok rahat olusabiliyor. Bu düzensizlik sivi içinde bir toz parçasi olabilir (kati, toz parçasinin çevresinde büyümeye baslar) veya kabin duvarlarinda çizik gibi seyler. Suyu asiri sogutabilmek için kullandiginiz kabin temiz ve çiziksiz, suyun da yeteri kadar temiz olmasi gerekiyor. (2) Çekirdegin büyüme hizini azaltmak da donma hizini azaltir. Eger sivinin akiskanligi düsükse (yüksek agdalilik), o zaman sivi molekülleri oldukça yavas hareket ettiklerinden, bir çekirdek olussa bile bu oldukça yavas büyür.
Camlar ikinci teknik kullanilarak olusturulmus asiri sogutulmus sivilardir. Camin yapiminda kullanilan karisim en basta normal sivi oldugu (donma noktasinin üzerinde) sicakliktadir. Sonra karisim hizla sogutulur (�hizla� derken bize göre degil de, donma hizina göre hizla demek istiyorum). Bu süreç içinde sivi içinde donmus çekirdekler olussa bile, büyüyecek zamanlari olmaz. Karisimi ne kadar sogutursaniz, viskosite (agdalilik) o kadar artar, dolayisiyla çekirdek büyüme hizi da o derece azalir. Cam, normal oda sicakligina geldiginde hala bu sivi özelliklerini korumaktadir ama akiskanligi o kadar düsmüstür ki, artik pratik olarak bunun bir sivi oldugu fark edilemez. Iste camin sivi oldugunu iddia edenlerin dayanak noktalari bu. Kisacasi, camin hala bir sivi oldugunu ve akmaya devam ettigini, sadece bizim bunu fark edemedigimizi söylerler.
Son olarak atomik yapi. Iki farkli tür yapidan bahsedebiliriz. Bunlardan birincisi atomlarin yan yana düzgün olarak dizildikleri yapilar ki biz bu yapilara kristal diyoruz. Çevremizde gördügümüz neredeyse tüm katilar kristal yapidadir. Kristal yapinin bir katinin girebilecegi en düsük enerjili yapi oldugunu da söyleyebiliriz. Bunun disinda, atomlarin düzensiz olarak yerlestirildigi �kati� yapilara da amorf diyoruz. Camlar amorf yapida. Gerçi amorf yapilarda kisa erimli bir düzen vardir ama bunlar kristaller kadar düzenli degildir. Örnegin, düzensiz yapilasmis bir kent düsünün. Daha önce yapilan evlerin yakinlarina yeni yapilan binalar bunlara uygun yapilmistir ve dolayisiyla bir takim sokaklar olusmustur, ama tüm kent düsünüldügünde sokaklar rasgele yönlerdedir. Tamamen düzenli bir kentteyse, kentteki bütün sokaklar ya dogu-bati veya kuzey-güney dogrultusundadir. Neyse, enerji açisindan düsünüldügünde amorf bir yapi, atomlarinin yerini degistirerek kristal bir yapiya girme egilimindedir. Camda da bu kuskusuz dogru. Fakat, bir kaç atomun yerlerinden ayrilarak baska yerlere gitmelerinin önünde enerji açisinda yüksek engeller var. Eger bu engeller asilirsa, kristal yapinin büyümesi söz konusu. Kisacasi, yukarida anlattigim seyler hala geçerli. Asiri donmus bir sivi, hala kati çekirdeklerin (kristal) büyümesi devam ediyor ama bu süreç çok yavas isliyor. Önemli bir nokta bu sürecin kristallesmeyle (gerçek anlamiyla katilasma, donma) bitmesi. Fakat, bu süreç devam ederken makro ölçekte sekil degisikligi olmasi da mümkün (akma). Demek istedigim, cam bir sivi olsa bile, bal veya su gibi akip giden bir sivi degildir. Hareketin sonu her zaman donmadir.
Son olarak, amorf yapida bile kati özelliklerinin gösterildigini belirtelim. Örnegin, esneklik. Bir pencere camini ortadan parmaginizla iterseniz, cam zorladiginiz yönde seklini degistirir. Fakat, parmaginiz çeker çekmez tekrar geri gelir. Hiç bir sivida görmediginiz bir özellik bu. Bunun anlami amorf yapidaki atomlarin deformasyon sirasinda ve parmak kalktiktan sonra birbirlerine göre konumlarini az çok korumalari. Bir sivida ise parmagimizi bastigimiz anda, atomlar büyük oranda yer degistirir, bazi atomlar komsularindan tamamen uzaklasir, yeni komsular kazanir vs. Parmagimizi çektikten sonra da, sivi bu yeni atomik yapiyi baslangiç alarak akmaya devam eder (esnek maddelerde oldugu gibi, ilk konuma dönemez).
Sonuç olarak, herkesin yaptigi gibi, son karari siz verin. Cam kati midir, sivi midir, yoksa kendine özgü bir madde midir, bu tamamen size kalmis. Ama pratik tanimlarin kullanisliligini da göz ardi etmeyin: Kafanizi bir cama çarparsaniz bu kuramsal tartismanin hiç bir önemi kalmaz.

Olmayan bir şey isbat edilebilir mi? Mesela; zerrede hayat olmadığı isbat edilebilir mi?

sabri — Fri, 17 Sep 2010 17:12:23 GMT

Vehim: Kelime olarak; müphem ve mânasız korku, belirsiz fikir ve düşünce anlamlarına geliyor. Aynı zamanda cüz'i ve ince mânaların anlaşılmasına yarayan bir idrak kuvveti. Günümüzün tabiri ile; asılsız ve mesnetsiz kuruntu demektir. Akıl ve iradenin terbiyesine girmeyen ve insanı sürekli taciz eden bir duygudur. İnsan bu duygu sayesinde fikren ve manen teyakkuzda durur ve terakki eder. Bu duygunun esiri olmamak kaydı ile insana faydalıdır. Akıl ve kalp itminan bulsa da, bu vehim kuvveti kolay kolay teslim-i silah etmez. Ancak ilimde ve imanda yüksek makam sahibi zatlar bu duyguyu teslim-i silaha mecbur ediyorlar.

Vacip: Allah’ın varlığıdır ki, bu varlıkta değişme ve dönüşme olmaz. Her sıfat ve keyfiyet ezeli ve ebedidir. Burada imkan geçersizdir. Yani Allah şöyle iken şöyle olması acaba mümkün müdür demek, mümkün değildir. Burada vehim geçersizdir.

Mümteni: Olması ezeli ve ebedi olarak imkansız olan şeylerdir. İmkan burada da geçersizdir. Yani mümteni olan bir şey imkan dahilinde değildir. Bu sebeple akla gelebilecek bütün imkansızlar geçersizdir ve hükümsüzdür, düşünemeye değmez. Vehim bu şıkta geçersizdir.

Mümkün: Olması imkan dahilinde olan şeylerdir ki; bunun alanı geniştir. Ama bunun da olduğuna dair akli ve somut deliller gerekiyor. Akli ve somut deliller olmadan, sırf olması imkan dahilinde diye bir şeyi olmuş gibi kabul etmek, ruhi bir hastalıktır.

Mesela; Karadeniz’in şu anda pekmez denizine dönüşmesi aklen mümkündür, yani imkan dahilindedir. İmkan dahilinde olması öyle olduğu anlamına gelmiyor. Şayet onun pekmeze dönüştüğüne dair kati ve akli deliller ve işaretler varsa, o zaman Karadeniz pekmez denizine dönüşmüştür diyebiliriz. Yoksa madem mümkündür, imkan dahilindedir deyip, onu delilsiz ve ispatsız pekmez kabul etmek mantıksız ve mesnetsiz bir vehim ve kuruntu olur ki, böylelerine ruhen hasta denilir.

Her mümkünü vaki kabul etmiş olsa idik hayat çekilmez olurdu, ilim diye bir şey olmazdı. Mesela; babası gurbete gitmiş bir çocuk, "babamın feci bir şekilde ölmesi mümkündür, öyle ise ağlayayım" demesi, ne kadar hakikatsiz bir haldir. Halbuki babasının öldüğüne dair bir delil bir ispat bir emare yok, sadece imkan dahilinde diye ağlayıp sızlamak acaip bir divanelik olur.

Özet olarak; bir delil ve ispat ile sabit olmayan, imkan ve kuruntudan başka bir şey değildir; böyle kuruntuların üzerinde düşünüp ciddiye almak mantıksızlık ve vehhamlıktır. Zerrenin hayatlı olması, imkan dahilindedir; ama hayatlı olduğuna dair somut ve ilmi bir delil yoktur. Öyle ise zerrenin hayata olan imkanından hareketle, akla gelebilecek bütün ihtimal ve imkanların hepsi, vehim ve kuruntudan ibarettir.

Diğer bir husus; faraza zerrenin hayatlı olması, İlah olduğu anlamına gelmez. O zaman her hayatlının İlah olması gerekirdi. Demek İlah olmak için hayat yeterli olmuyor, İlahlık bütün kemal sıfatları üstünde isteyen bir şeydir. Kaldı ki bugün fen ilimleri atomun en ince parçacığını inceleyecek dereceye geldiği halde, herhangi bir hayat ve şuur izine rastlayamamıştır.

Obama Hakkında Bilmediğiniz 50 Gerçek

sabri — Tue, 07 Sep 2010 23:06:40 GMT

ABD’de 4 Kasım’da yapılan başkanlık seçimlerinden zaferle çıkan Amerika’nın ilk siyahi başkanı Barack Obama hakkında biliyoruz ki sürekli yeni bilgiler ediyorsunuz. Fakat onun hakkında hiç bilmediğiniz şeyler de var. İşte Obama hakkında kamuoyunun bilmediği 50 gerçek…

• Örümcek Adam (Spider Man) ve Conan çizgiromanlarının koleksiyonunu yapıyor.

• Lisede basketbol oynarken arkadaşlarının kendisine taktığı lakap ‘O’Bomber ‘, yani ‘Bombacı‘ymış.
• Adı, Svahili dilinde ‘kutsanmış‘ anlamına geliyor.
• En sevdiği yemek, eşi Michelle’in yaptığı karides makarna.
• Acılı yemekleri seviyor.
• En sevdiği içecek, böğürtlenli buzlu çay.
• En sevdiği atıştırmalık fıstıklı çikolata.
• Babasıyla ilgili anılarını kaleme aldığı ‘Dreams from my father‘ (Babamın hayalleri) isimli kitabının sesli versiyonuyla 2006 yılında Grammy ödülünü aldı.
• 2. Dünya Savaşı sonrasında göreve gelen 6. solak başkan.
• Harry Potter serisinin tüm kitaplarını okumuş.
• Efsanevi boksör Muhammed Ali‘nin imzaladığı bir çift kırmızı boks eldiveni var.
• Gençlik yıllarında bir dondurmacıda çalışmış, bu nedenle şimdi dondurmaya tahammül edemiyor.

• Endonezya’da yaşarken köpek ve yılan eti ile kızarmış çekirge yemiş.
• İspanyolca biliyor.
• Seçim kampanyası boyunca CNN izlemek yerine spor kanallarını takip etmiş.
• Başkan olmadan sigarayı bırakacağına dair eşine söz vermiş, ancak şu ana kadar sözünü tutmamış.
• Endonezya’dayken Tata isimli evcil bir maymunu varmış.
• Egzersiz yaparken 100 kilogramlık ağırlık kaldırabiliyor.
• Üniversiteye gidene kadar kendini tanıştığı kişilere ‘Barry‘ olarak tanıtıyordu.
• En sevdiği kitap Herman Melville‘in yazdığı Moby Dick.
• 1996 yılında İngiltere’de üvey kız kardeşinin nişanlısının düzenlediği bekarlığa veda partisine katılmış, ancak bir striptizcinin sahne alması üzerine partiyi terk etmiş.
• Senato binasındaki masasında bir zamanlar Robert Kennedy çalışıyormuş.
• Eşiyle birlikte geçen sene yaklaşık 4 milyon dolar kazandılar, bu paranın büyük miktarı ise Obama‘nın kitap satışlarından elde edildi.
• En sevdiği filmler Casablanca ve Guguk Kuşu.
• Yanında sürekli, küçük bir Meryem Ana ile bir İsa biblosu ve iyi şans getirmesi için Irak’taki bir askerden aldığı bilekliği taşıyor.
• Harvard’da okuduğu yıllarda öğrencilerin hazırladığı bir takvime poz vermek için başvuruda bulunmuş, ancak poz verecek kişileri seçen ve sadece kadınlardan oluşan komite tarafından reddedilmiş.
• En sevdiği müzisyenler arasında Miles Davis, Bob Dylan, Bach ve The Fugees var.
• Eşi Michelle’i ilk buluşmalarında Spike Lee‘nin ‘Doğru Şeyi Yap‘ adlı filmine götürmüş.
• Scrabble ve poker oynamayı seviyor.
• Kahve içmiyor, alkolü de çok nadir tüketiyor.
• Politikacı olmasaydı mimar olmayı istermiş.
• Gençlik yıllarında marihuana ve kokain kullanmış.
• İki kızının hayali de Yale Üniversitesi’nde okumak. 10 yaşındaki kızı Malia aktris, 7 yaşındaki kızı Sasha ise müzisyen olmayı istiyor.
• Gençler arasında moda olan düşük bel pantolonlardan nefret ediyor.
• Okul döneminde aldığı öğrenim kredisini, ancak 4 yıl önce, kitabıyla ilgili sözleşmeyi imzaladıktan sonra ödeyebildi.
• Chicago’daki evinde 4 adet şömine var.
• Kızı Malia’nın vaftiz annesi, ünlü papaz ve siyah hakları savunucusu Jesse Jackson‘ın kızı Santita.
• En kötü alışkanlığının durmadan BlackBerry’sini kontrol etmek olduğunu söylüyor.
• Apple Mac dizüstü bilgisayar kullanıyor.
• Aşırı derecede benzin yakan Chrysler 300 SUV model arabasını bırakarak Ford Escape Hybrid kullanmaya başladı.
• Hart Schaffner Marx markasının ortalama bin 500 dolar değerindeki takımlarını giyiyor.
• Birbirinin aynısı olan 4 çift siyah ayakkabısı var.
• Chicago’daki berberi Zarif‘e 21 dolar karşılığında her hafta saçlarını kestiriyor.
• En sevdiği televizyon dizileri Mash ve The Wire.
• Gizli Servis tarafından konuşma ve yazışmalarda kullanılmak üzere kendisine verilen kod adı ‘Renegade‘ (Kaçak).
• Beyaz Saray’a basketbol sahası kurmayı planlıyor.
• En sevdiği sanatçı Pablo Picasso.
• Endonezya’daki arkadaşlarının çoğunun ’sokak çocukları’ olduğunu söylüyor.
• Masasında üstünde, Kenya’da yaşamın inceliğini sembolize eden, tahtadan yumurta tutan bir el biblosu var.
• Babası Kenya hükümeti için çalışan üst düzey bir ekonomistti.
(GAZETEPORT DIŞ HABERLER)

BEYNİNİZİ KİMLER YÖNETİYOR?

sabri — Mon, 21 Sep 2009 15:04:59 GMT

Yıllar önce bir devlet memuru olarak çalışırken o günkü sistemin çalışmaya kredi veren bir yapıda olmadığını anlamıştım. Ne kadar yetenekli ve çalışkan olduğunuzdan çok kimleri tanıdığınızın daha önemli olduğunu keşfetmiştim. Kendi kaynaklarımızın ve değerlerimizin nasıl ziyan edildiğine şahit olmuştum.

Sistemin bir parçası olmak yerine sistemi düzeltmeye gücünün olduğuna inanan genç bir adamdım. Çalışkandım, hırslıydım ve herkes televizyon izlerken, eğlenirken ben kendi kişisel gelişim ve eğitimime yatırım yapıyordum. Sistemi düzeltmeye kararlıydım. Politikaya atılıp bu düzeni değiştirenlerden olacaktım.

Derken o bozuk istemin içinde dahi, çalışkansan ve dürüstsen senin için ilahi bir adaletin geçerli olduğunu anladım. Çeşitli burslar kazandım. A.B.D.’de ve İngiltere’de ekonomi ve liderlik konularında eğitim gördüm. Teknik bir adamdım. Sistemi düzeltmeye talipsem ekenomiden anlamam ve liderliğin püf noktalarını çözmem gerektiğine inanıyordum. Toplum karşısında konuşma ve hitabet dersleri aldım. A.B.D’nin dünyayı yönetmek için gelecek 50 – 100 yılın planlarını yaptığını anladım. Ülkemize ve dünyaya dışarıdan bakmanın farkını yaşadım. Beyaz Sarayı dışarıdan izleyen değil, o dönemin A.B.D. başkanı baba George Bush’un davetlisi olarak (ABD hükümetinden burs olan öğrenciler olarak) içini görenlerden oldum.

Bütün bu eğitimleri aldıktan ve biraz olgunlaştıktan sonra sistemi politikaya atılarak değiştirmenin tek başına mümkün olmadığını, bunun bir ekip işi olduğunu ve boşuna çalıştığımı anladım. Şüphesiz politika sistemin düzeltilmesi için daha etkili ve güçlü bir yol. Ancak sistemi politikayla düzeltmek yerine daha yavaş giden, ama çok daha etkili bir yöntemin olduğunu da keşfetmiştim. Değişimin yolu eğitimden geçiyordu. Dünyayı ve ülkeyi değiştiremesem de, bireylerin gelişmesine katkıda bulunabilirdim. İnsanların hızlı, kolay ve kalıcı öğrenmeleri için gerekli olan tekniklere yoğunlaştım. Özet olarak hedefim insanların beyinlerini eğiterek onları daha hızlı düşünen, daha hızlı öğrenen, daha zeki ve daha başarılı olan bireyler haline getirmek.

Konu eğitim, kişisel gelişim ve öğrenme olunca, bunun önünde de çok önemli engeller olduğunu yaşadım ve gördüm. Toplum içindeki büyük bir kitle farkında olmadan magazinsel haberlerle, eğlenceyle vb. faaliyetlerle oradan oraya sürükleniyor. Kendi istediklerini değil, farkında olmadan kendilerine empoze edileni yapıyor ve düşünüyorlar, zamanı boşa harcıyorlar.

Kısacası, bugün amacım herkesi bir kez daha düşündürmek ve insanların geleceklerini yönetmeleri için kendi beyinlerini kendilerinin yönetmeleri gerektiğini anlamalarını sağlamak. Bu amaçla size aşağıda izlemeniz için 13 dakikalık çok önemli bir film gönderiyorum. Filmin başlığı;

BEYNİNİZİ KİMLER YÖNETİYOR?

Bu filmi mutlaka izlemelisiniz !!!

İyi seyirler...

Yoğunluk nedeniyle yukarıdaki filmi izliyemiyorsanız lütfen buraya tıklayın.

Unutmayın, siz magazin haberleri izlerken, eğlenirken, zamanı boşa harcarken, birileri dünyada sizi ve beyinlerinizi yönetmek için planlar yapıyor. Dünya ve geleceğiniz hızla yeni baştan şekilleniyor.

Eğer geleceğinizi kendiniz şekillendirmek istiyorsanız size tavsiyem;

Dünyayı takip edebilmek için İngilizce’yi iyi öğrenin, kişisel gelişim ve eğitiminize önem verin.

Başarı dileklerimle...

Melik Duyar
Dünya Hafıza Şampiyonu
Dünya Hafıza Olimpiyatları Başkanı
© 2009 – Melik Duyar – Mega Hafıza Ltd.

http://kisiselgelisim.org/ adresinden alıntıdır...

HÂLA YOUTUBE.COM 'A GİREMİYORMUSUNUZ? %100 GİRİŞ >>>

sabri — Thu, 03 Sep 2009 14:23:49 GMT

YOUTUBE.COM A KESİN GİRİŞ

1.) Denetim masası --> Ağ Bantılarına Tıklanır

2.)Yerel Ağ Bağlantılarında Sağ tuşla özelliklere girililr.

3.)internet iletişim kuralları (TCP/IP) kısmı işaretlenip özellikleri butonuna giriyoruz.

4.) Dns sunucularına sırasıyla ilk kutuya: 208.67.222.222 İkinci kutuya: 208.67.220.220 rakamları yazılır.

5.) Tamam a tıklayıp internet explorer ımız açıksa kapatıp yeniden başlatıyoruz...

İşte Tamam...

MADDE NEDİR? ONU NASIL ANLAMAMIZ VE DEĞERLENDİRMEMEİZ GEREKİR?

sabri — Wed, 29 Jul 2009 10:12:21 GMT

Maddenin en yaygın tarifi; "uzayda yer kaplayan, bölünüp parçalanabilen, tartılabilen ve duyu organlarıyla idrak edilebilen şeyler”, şeklindedir. Madde hakkında asrımızın fizik alimlerinin yaptıkları bir başka tarif de şöyledir: "Madde, enerjinin kesifleşmiş şeklidir.”

Eskiden, bir kısım insanlar putlara taparlardı. Şimdi ise putların maddesine tapıyorlar. Bu yeni putperestlere materyalist deniliyor. Ama arada önemli bir fark var: Puta tapanlar onu İlâh biliyor ve ona karşı kendi akıllarınca, yahut dedelerine uyarak bir takım mükellefiyetler ihdas ediyor ve onları yerine getirmeye hassasiyetle çalışıyorlardı. Maddecilerde, materyalistlerde ise maddeye tapma, sorumluluktan kaçmaya dayanıyor. Çünkü maddeye karşı hiçbir sorumluluk altına girmiş olmuyorlar.

Çok iyi biliyorlar ki, madde bize hizmet ediyor. Bedenimiz ruhumuzun emrinde. Ve madde ancak bedenimiz için söz konusu. Ruhun maddeye tapması, bir insanın kendi evine tapması gibi bir şey. Böyle bir saçmalığı vicdanları kabul etmediğinden inançsız ve sorumsuz yaşama yolunu tutuyorlar. Bu yol ise nefsin hoşuna gidiyor.

Nur Külliyatında maddenin özellikleri sıralanır ve her biri için güzel açıklamalar yapılarak, dikkatler maddenin yaratıcısına çevrilir. Bunlardan birisinde şöyle buyrulur:

"Bilmüşahede madde, mahdum değil ki her şey ona irca’ edilsin. Belki hâdimdir, bir hakikatın tekemmülüne hizmet eder. O hakikat, hayattır. O hakikatın esası da ruhtur.” Sözler

Maddenin hayata hizmet ettiğinden kimsenin şüphesi yok. Kendi hayatımızda bunun nice misâllerini görüyor, görmekten öte bizzat yaşıyoruz. En basitinden, ellerimiz kalemi tutuyorsa, ruhumuzun isteğine uyarak tutuyor. Ruh ve ondaki hayat sıfatı "efendi” makamında, madde ise "hizmetçi”. Yani mahdum olan, kendisine hizmet edilen hayattır, ruhtur. Hadim, yani hizmet eden ise beden. O halde ruh ve ona bağlı bütün fonksiyonlar bu hizmetçiye verilemez ve onunla izah edilemez. Aksi halde, her biri diğerinden saçma, bir çok batıl fikirleri kabul etmemiz gerekir.

Namaza giden bir insan düşününüz. Namazın İlâhî bir emir olduğunu ve bu emre uyulması gerektiğini bilen ruhtur. Ve ayaklar, ruhun emrine uyarak, caminin yolunu tutar. Aksi olsa, iman ve marifeti, ibadet etme şuurunu bedene vermek, ondan bilmek gerekir. Yani, "Beden iman etmiştir, beden camiye gitmek istemiştir, beden namaz kılmış, dua etmiş ve niyazda bulunmuştur.” gibi nice akıl dışı iddiaları kabul etmek gerekir.

Bedenimiz kâinatın maddesinden bir özet, ruhumuz ise ondaki her çeşit hayata bir misâl. Bu kâinat, mesela, bir meyve ağacının imdadına koşturuluyorsa, bunu madde ile izah etmeye kalkıştığımızda, "rızk” mânâsını, "açlık” mânâsını, "rahmet” ve "merhamet” mânâlarını kâinatın maddesine vermemiz gerekecektir. Buna ihtimal vermeyen salim ve müstakim akıllar, bu madde âlemini hayata hizmet ettiren Allah’ı tanır ve bütün bu işleri Onun rahmetinden, ihsanından, kereminden bilirler.

Böylece hizmetçiye, hizmeti kadar değer verir ve nazarlarını Onu hizmet ettirene çevirirler. Şükürlerini Ona verirler, ibadetlerini Ona yaparlar. Gerçeği bu şekilde tespit etmeyen ve doğruyu bulamayan insanlar, her şeyi madde ile açıklamaya kalkışır, hayatı, ruhu, his âlemini ve duyguları madde ile açıklamak için hayli zorlanırlar. Görmeyen maddeye göz takmaya çalışırlar. İşitmelerini madde ile açıklamak için maddeye kulak takarlar. Sevgilerini, endişelerini, meraklarını, şefkatlerini, korkularını ve daha nice hislerini maddeye vermekle mahiyet itibariyle eşsiz bir komedi, ama insanlık adına korkunç bir trajedi sergilerler.

Bunların hâli Nur Külliyatında şöyle nazara verilir:

"Her şeyi maddede arayanların akılları gözlerindedir, göz ise maneviyatta kördür.” ( Mektubat )

Aklı başında her insan kabul eder ki, ilim eserden öncedir. Sanatkârlık da sanat eserinden önce. Bir cümle, önce zihinde şekillenir de sonra kâğıda dökülür. O cümleyi okuyan her insan hemen anlar ki, bu cümle, yazılmadan önce birinin ilminde şekillenmişti ve onun irade ve kudretiyle bu kâğıda döküldü. Bunu anlayabilecek kadar bir akla sahip olan herkes, şu kâinat kitabındaki bütün yazıların, İlâhî ilimde şekillendiğini ve İlâhî kudretle yaratıldığını, yazıldığını hemen anlar. İşte bu yazma sırasında madde istimal edilir. Yoksa, madde o yazıdaki mânâları önceden bilemez ki, ona göre şekil alsın ve cümleler öylece vücut bulsunlar.

Bir irfan ehli şöyle diyor:"Madem ki madde enerjiye dönüşüyor, ‘her şey aslına rücu eder’ kaidesince maddenin aslının da enerji olduğunu söyleyebiliriz.”

Günümüzde fizik ilmi bu gerçeği keşfetmiş bulunuyor:"Madde, uzayda (mekanda) yer tutan; eni, boyu ve yüksekliği olan, zaman boyutuna bağlı ve tartılabilen şeye denir. Bir cismin ihtiva ettiği madde miktarına kütle denir. Bir cismin kütlesi yerde 1 kg. ise, Ayda ve gezegenlerde de yine 1 kg. dır.

Maddeyi enerji, enerjiyi de kuantlar oluşturur. Madde, çok yoğun enerji, enerji de çok seyrek (seyreltilmiş) maddedir. Madde ve enerjinin temel yapısı, kuantla tanımlanır. Kuant enerjinin en küçük miktarı, yani en küçük enerji birimidir. Kuantın sözlük anlamı da, miktar, birim, sayım demektir. Buradan hareketle, maddenin enerjiye, enerjinin de maddeye dönüşebileceğini söyleyebiliriz. Ve kuantlar için, ‘maddenin temeli olan enerji birimleri’ diyebiliriz.

Işık, ışınlardan oluşur. Bu ışınlar da tespih taneleri gibi ardada dizilen fotonlardan (kuantlardan) meydana gelir. Yani, ışığın en küçük enerji birimi, fotondur.

Madde, enerjiye dönüştüğünde elde edilen bu enerjiyle çok büyük işler başarılabilir. Meselâ, beş harfli bir tek kelimeyi yazmak için kullanılan mürekkep enerjiye çevrilebilse, bu enerji ile on tonluk bir yükü bir kilometre havaya fırlatmak mümkün olabilecektir.

Enerji ortadan kalkarsa madde ortaya çıkar. Madde yok edildiğinde ise enerji meydana gelir. Nükleer fizikte verilen reaksiyonlarda şunu görebiliriz: Birbirinin antimaddeleri olan bir elektronla (madde) bir pozitron (madde) bir araya getirildiğinde, çok kısa bir süre içinde, bunlar birbirinin etrafında dönerek pozitranyum atomunu (madde) kurarlar. Fakat, saniyenin on milyonda biri kadar olan bu kısa sürenin sonunda, her ikisi de madde âleminden çıkar ve yerlerini enerjiye terk ederler.”

Biz bu enerjiyi İlâhî kudretin bir tecellisi biliyor ve bu âlemdeki her şeyin sadece sonsuz bir kudretle değil, yine sonsuz bir ilimle, mutlak bir iradeyle vücut bulduğuna inanıyoruz.

Okunma Sayısı : 15874

Alaaddin Başar (Prof.Dr.)

HAYAT AĞACININ HAZAN MEVSİMİ!

sabri — Sat, 25 Jul 2009 14:30:07 GMT

İhtiyarlık, dünya hayatından ahiret hayatına geçmenin, dünyalılardan sıyrılıp nurani varlılara yakınlaşmanın, hatalardan kurtulup tecrübelerle bezenmenin, masivadan soğuyup Rahmana yönelmenin işaretlerini taşıyan bir sonun ve bir başlangıcın en görkemli anıdır. Bir meyvenin ağaçta piştiği halde, ondan asıl istifade etmenin koparıldıktan sonra olduğu bir vakıadır. Aynı şekilde bir insan da gençlikte pişer, ama asıl tecrübe meyvesinden yaşlılıkta istifade eder. Görünüm itibariyle ihtiyarlık, hazan mevsimi gibi yaprak yaprak dökülüşün, çiçek çiçek soluşun işareti, hakikat itibariyle ise haşmetli bir varoluşun ve dirilişin göstergesidir.

İhtiyarlık ile yaşlılık terimlerinin birbirini tam olarak karşılayamadığı kanaatindeyiz. Çünkü yaşlılık sadece yaşlanma ve ölümü beklemeyi ihtar ederken, ihtiyarlık ise tecrübe, şuurlanma, ibadette ciddiyet, ahirete hazırlık manalarını içermektedir. Hadis-i Şerifte " aile içerisinde ihtiyarların hali, ümmeti içerisinde Nebiler gibidir” buyurulmakla, ihtiyarların aile efradına doğruyu, hakkı, istikameti ve tüm güzel duyguları bildiren kudsi bir rehber konumunda olduğu hatırlatılmaktadır.

Bu bakımdan, başına beyaz kıllar düşen iki ayrı insanın iki ayrı his dünyası vardır:
1- Mü'min ve dünyayı misafirhaneden ibaret bilen insanlar için beyaz kıllar, ikaz edici ve ölüme ciddi hazırlanmanın gerekliliğini ihtar eden beyaz bir nur ve şaşırtmaz bir rehberdir. Ayrıca saçların beyazlaması, zindandan çıkma vaktini ısrarla bekleyenlere zindan kapısının aralanıp dışarıda bulunan nurların en evvel tepesinde belirmesi gibi, dünya zindanında bulunan ihtiyarların başlarında da ebedi saadet nurlarının parlamasıyla, bu zindandan çıkacağının müjdelerini taşıyan bir dost ışığı gibidir.

Allah'ın dostu lakabıyla meşhur ve en büyük peygamberlerden sayılan Hazret-i İbrahim ( a.s ) başındaki beyaz kılların Melekler katında hürmet, ciddiyet, değerlilik ve olgunluk nişanı olduğunu öğrendiği zaman "Allah'ım vakarımı arttır” niyazında bulunmuştur.

2- Dalalet ve Gaflet ehli için beyaz kıllar, kezzap gibi yakıcı ve acı bir görünüm arz etmektedir. Çünkü her beyaz kıl, bu gibi insanlara sevgilileri olan dünyadan gideceklerini ve azap yurduna doğru bir adım daha yaklaştıklarını alaylı bir şekilde fısıldamaktadır. Bu nedenle bazı kişiler için başında beyaz kıl görmek, en tehlikeli düşmanını en yakınında fark etmek gibi korkutucu bir haldir.

İhtiyarların bir cemiyet içerisinde, üç temel faydaları vardır:

1-Bereket direği olmaları:

Bediüzzaman Said Nursi hazretleri, İhtiyarlaşmış ve kendi kuvvetiyle maişetini tedarik edemeyen insanların yüzünden, hem kendilerine ve hem de çevrelerine ilahi bereketin bol bol indiğini şu çarpıcı tespitlerle ortaya koymaktadır: "Evet kâinatın şehadetiyle, nihayet derecede Rahman, Rahîm ve Latif ve Kerim olan Rabbimiz, çocukları dünyaya gönderdiği vakit, arkalarından rızıklarını gayet latif bir surette gönderip ve memeler musluğundan ağızlarına akıttığı gibi; çocuk hükmüne gelen ve çocuklardan daha ziyade merhamete lâyık ve şefkate muhtaç olan ihtiyarların rızıklarını dahi, bereket suretinde gönderir.

Onların iaşelerini, tamahkar ve cimri insanlara yükletmez.
"Allah'tır gerçek rızık veren, güç ve kuvvet sahibi olan” ( Zariyat Suresi, 58 ) ve " Rızkını taşıyamayan nice canlılar vardır. Sizi de onları da rızıklandıran Allah'tır” (Ankebut suresi,60 ) âyetlerinin ifade ettikleri hakikatı, çeşitli özellikteki tüm canlılar lisan-ı hal ile bağırıp, o gerçeği söylüyorlar.

Hattâ değil yalnız ihtiyar akraba, belki insanlara arkadaş verilen ve rızıkları insanların rızıkları içinde gönderilen kedi gibi bazı mahlukların rızıkları dahi, bereket suretinde geliyor. Bunu ispat eden ve kendim gördüğüm bir misal: Benim yakın dostlarım bilirler ki; iki - üç sene evvel hergün yarım ekmek, - o köyün ekmeği küçük idi - belirli bir tayinim vardı ki, çok defa bana kâfi gelmiyordu. Sonra dört kedi bana misafir geldiler. O aynı tayinim hem bana, hem onlara kâfi geldi. Çok kere de fazla kalırdı.

Ey insan! Madem canavar suretinde bir hayvan, insanların hanesine misafir geldiği vakit berekete sebep oluyor; öyle ise mahlukatın en mükerremi olan insan ve insanların en mükemmeli olan ehl-i iman ve ehl-i imanın en ziyade hürmet ve merhamete layık olan hasta ihtiyarlar ve alîl ihtiyarların içinde şefkat ve hizmet ve muhabbete en ziyade lâyık ve müstahak bulunan akrabalar ve akrabaların içinde dahi en hakikî dost ve en sadık sevgili olan peder ve vâlide, ihtiyarlık halinde bir hanede bulunsa, ne derece vesile-i bereket olduklarını sen kıyas eyle. ( Mektubat, s: 262)

2-Rahmet-i İlahiye'ye vasıta olmaları:
Cenab-ı Hakkın engin ve zengin rahmeti kainatın tamamını kuşatmıştır. Özellikle bu latif rahmet, rahmete daha layık ve müstahak olanlara, daha kolay ve çabuk ulaşır. Rahmete mazhar olanların başında ise yavrular, acizler, garipler ve masumlar gelmektedir. İşte yavrular hükmüne geçmiş, kendi ihtiyacını göremeyecek kadar çok aciz duruma gelmiş, bütün sevdiklerinin ahirete göçmesiyle yalnızlaşıp fevkalade garipleşmiş ve masumiyet kesb etmiş ihtiyarlar, elbette ilahi rahmete herkesten ve her şeyden daha ziyade layıktırlar. Rahmete ermek isteyenlerin bu ihtiyarlara daha çok merhamet etmesi icap eder.

Bu konuda Bediüzzaman Hazretleri şu tespitlerini kaydeder: "Eğer rahmet-i Rahman istersen, o Rahman'ın vedialarına ve senin hanendeki emanetlerine rahmet et.

Âhiret kardeşlerimden Mustafa Çavuş isminde bir zât vardı. Dininde, dünyasında muvaffakiyetli görüyordum. Sırrını bilmezdim. Sonra anladım ki, o muvaffakiyetin sebebi: O zât ise, ihtiyar peder ve vâlidelerinin haklarını anlamış ve o hukuka tam riayet etmiş ve onların yüzünden rahat ve rahmet bulmuş. İnşallah âhiretini de tamir etmiş. Bahtiyar olmak isteyen ona benzemeli.” ( Mektubat, s: 262)

1-Musibetlerin def' edilmesinde şefaatçi olmaları:
Hadis-i Şerifte: "Aranızda beli bükülmüş ihtiyarlarınız, otlayan hayvanlarınız ve emzirilen çocuklarınız olmasa idi, belalar sel gibi üstünüze dökülecekti." ( Keşfü-l Hafa, 2/163) buyurulmakla, bir eve, millete, devlete veya mevkie inecek olan musibeti def'edecek sebeplerin başında, ihtiyarların varlığı gelmektedir.

Bu nedenle ihtiyarları sevmeli, saymalı, onlara kötü söz söylememeli, azarlamamalı, hatta "öf” bile denilmemelidir. Çünkü, onlar Allah'ın bir hediyesi ve emanetidir. Allah'ın emanetine hürmet edenler, rahmete mazhar olacaklardır. O emanete gereken ihtimamı ve merhameti gösteremeyenler ise, hem bu dünyada hem de ahirette rahmetten mahrum kalacaklardır.

Kur'an-ı Kerimin muhtelif Ayet-i Kerimelerinde ve bazı Hadis-i Şeriflerde anne ve babalara hürmetin Allah'a ve Resulüne ( a.s.m ) hürmet anlamında olduğu ve onları kırmamak lazım geldiği ifade edilmektedir.

Bunlardan birkaçı şöyle:

"Yüce Rabb 'in şöyle emretti; Yalnız Allah'a ibadet edeceksiniz, ana - babalarınıza iyilik yapacaksınız. Şayet bunlardan biri veya her ikisi senin yanında ihtiyarlarsa sakın onlara "öf " dahi deme, yüzlerine bağırma, onlara tatlı söz söyle. Onlara, merhamet belirtisi olarak tevazu kanadını aç da, "Ya Rab, küçüklüğümde bana şefkat gösterdikleri gibi, sen de onlara merhamet et de "(İsra suresi, 23-24)

"Biz, insana, ana-babasına iyilikte bulunmayı tavsiye ettik. Özellikle de anasını tavsiye ederiz ki, o, kat kat zaafa düşerek ona hamile kalmış, emzirmesi de tam iki sene sürmüştür. Binaenaleyh; bana ve ana - babana şükret. " ( Lokman suresi, 14 ).

Peygamber Efendimiz de (a.s.m) "kime iyilik yapayım?" diye üç defa soran bir sahabeye, üç defasında da, "annene" cevabını verir. Sonra sorduğunda ise, babasına iyilik yapması gerektiğini söylemiştir. (Buhârî, Edeb, 2; Müslim, Birr, 1).

Sahabelerden Ebu'd-Derdâ (r.a) bildiriyor: "Hz. Peygamber (a.s.m) bana dokuz önemli şey tavsiye etti. Bunlardan biri de; ana - baba da dahil olmak üzere aile fertlerinin ihtiyaçlarını karşılamaktır." (Buhârî, Edebü'l-Müfred, 9)

Yine Peygamberimiz (a.s.m), cihada katılmak isteyen bir sahabeyi, ihtiyaçlarından dolayı, ana - babasının yanına göndermiştir. (Buhârî, Edebu'l - Müfred, 9).

Bir gün Peygamberimiz (a.s.m) ashabına; "Size, büyük günahların en büyüğünü bildireyim mi?" diye üç defa sordu. Üç defasında da sahabeler "evet bildir, ey Allah'ın Resulü" dediler. Peygamber efendimiz ( a.s.m) ; "bunlar sırasıyla Allah'a ortak koşmak, ana - babaya karşı gelmek, haksız yere adam öldürmek ve yalan söylemek" olduğunu belirtmiştir. (Buhârî, Edeb, 6).

"Ana - babamı ağlar hâlde terk ederek, hicret etmek üzere senin emrini almaya geldim" diyen bir sahabeye Peygamberimiz (a.s.m): "Onlara dön, nasıl ağlattınsa onları öylece güldür, sevindir" der ve henüz Müslüman dahî olmayan ana - babasının yanına gönderir.

Peygamberimiz (a.s.m) çok öfkeli bir şekilde üç defa, "Yazıklar olsun o kimseye " dediğinde Ashab-ı Kiram; "Kimdir o? Ey Allah'ın Resulü! " diye sorunca; "Ana - babası veya bunlardan birisi yanında ihtiyarladığı hâlde, Cennet'e giremeyip Cehennem'i boylayan kimse" der. (Müslim, Birr, 9).

Amr ibn ül-Âs'ın oğlu Hz. Abdullah (r.a) anlatıyor: Bir adam peygamberimiz (a.s.m)'a gelerek cihada gitmek için izin istedi. Peygamberimiz de ona; "Annen baban sağ mıdır?" diye sordu. Adam: "Evet", deyince Resulüllah (a.s.m): "O hâlde sen önce onların rızasını almaya çalış, " buyurarak ona bu görevini hatırlattı. (Tecrid-i Sarih Tercümesi, VIII, 377).

Hz. Peygamber (a.s.m) çocukların ebeveynlerine karşı sorumluluklarının ne kadar büyük olduğunu şöyle dile getirmektedir: "Çocuk, hiç bir iyilikle babanın hakkını ödeyemez. Ancak onu köle olmuş bir vaziyette bulur da satın alarak hürriyetine kavuşturursa hakkını öder." (Buhârî, Edebü'l-Müfred, 6)
Hz. Büreyt (r.a)'dan rivayet edilen bir Hadîs-i Şerifte; adamın biri Kâ'be'yi tavaf ederken annesini omzunda taşıyarak tavaf ettirmiş. Resulüllah (a.s.m)'ın yanına gelerek: " Annemin hakkını ödedim mi?" diye sormuş. Resulüllah ( a.s.m) " Hayır, bu yaptığın sana hamile iken alıp verdiği bir nefesin hakkı bile değil." diyerek cevap vermişlerdir.

Yukarıda geçen ayetlerde de görüldüğü gibi, Cenab-ı Hak kendisine ibadetten hemen sonra ebeveyne iyiliği emretmiş, Peygamberimiz de (a.s.m): "Allah'ın rızası, babanın rızasında, gazabı da gazabındadır" (Buhârî, Edebü'l-Müfred, 1; Tirmizî, Birr, 3) buyurmuştur. İyilik yapmada babadan önce gelen annenin durumu da, tabii ki böyledir.

Bu şefkat dolu tasvirin, insanları anne babalarına teşekküre yönelttiği oldukça açıktır. Bu gibi ifadelerden de anlaşıldığı gibi, eşyanın ve varlıkların hakiki makamını ve mertebesini Kur'an ortaya koyduğu gibi, anne ve babalara nasıl davranılması gerektiğini de en iyi İslam dini tasvir etmektedir.

Okunma Sayısı : 1391

Burhan SABAZ (Dr.)

HAYAT ÜZERİNE

sabri — Sat, 25 Jul 2009 14:29:25 GMT

"Bir şey mutlak zikredilince kemâline masruftur,”; yani, o şeye sahip olan en mükemmel fert anlaşılır. Bu kaideye göre, hayat denilence de insan hayatı akla gelir.

Bizim, diğer hayat çeşitleri hakkındaki bilgimiz özet bir bilgidir; tahminlere dayanır. Kendi hayatımız hakkında ise vicdanımıza dayanan doğru bilgilere sahibiz. Bu sebeple söz konusu vecizeyi, insan hayatını esas alarak anlamaya çalışmamız daha doğru olur.

Hayat, ruhun bir sıfatıdır. İrade, görme ve işitme de ruhun sıfatlarıdır. Fakat, hayatın bu noktada ayrı bir yeri vardır. Ruh, hayat sahibi olduğu için görmekte, işitmekte, irade etmektedir. Kaynak sıfat, ‘hayattır. Yoksa, ruh, işitme sıfatına sahip olduğu için görüyor, yahut irade sıfatına sahip olduğu için işitiyor değildir.İşte hayatta bütün sıfatlar memzuç, yani birbiriyle mezc olmuş, karışmış, bitişmiş ve bir tek şey haline gelmiş olduğu içindir ki, İlâhî sıfatlar gibi, esma ve şuunat da hayat ile bilinmektedir.

Hayat sıfatı, Allah’ın ‘Hayy’ yani ‘hayat sahibi’ olduğunu açıkça gösterdiği gibi, O’nun ‘Kayyum’ olduğunu da bildirir. Hayatın gitmesiyle, beden hiçbir vazife göremez hale gelir; yıkılıp dağılır. Bu hal gösteriyor ki, hayat Kayyum isminin de bir cilvesini taşımaktadır. Bu âlemdeki her mahluk da, varlığını Allah’ın Kayyum isminin bir tecellisiyle devam ettirmektedir. İnsanın bütün organları gibi, bütün duyguları ve bütün his dünyasının da faaliyet göstermesi hayat sıfatı sayesindedir. Elimizi kaldırıp indirmemiz, yürümemiz, kalbimizin, midemizin ve diğer organlarımızın çalışmaları hep hayata dayandığı gibi, sevmemiz, korkmamız, istek duymamız, heveslenmemiz, öfkelenmemiz, şefkat etmemiz de hayat iledir. Hayatsız cisimlerde bunların hiçbiri görülmez.

"Ruhumuzun işleri” diyebileceğimiz bütün bu faaliyetler, İlâhî "isimlerden ve şuunattan” haber verirler. Üstadımız "kâinatı bir ağaca, elementleri onun dallarına, bitkileri yapraklarına, hayvanları çiçeklerine, insanları ise meyvelerine” benzetmiştir. Hayat mahsulü veren şu kâinat tezgâhının en mükemmel neticesi insan hayatıdır. Bu hayat, tek başıyla, bütün kâinatta tecelli eden isimleri, sıfatları ve İlâhî şuunatı gösterebilecek bir mahiyete sahiptir.

Üstadımızın hayat için kullandığı şu ifadeler, konunun daha iyi anlaşılmasına ışık tutar: "Hem Rahman, Rezzak, Rahîm, Kerim, Hakîm gibi çok esma-i hüsnanın cilvelerini câmi’ ve rızk, hikmet, inayet, rahmet gibi çok hakikatleri kendine tabi eden ve görmek ve işitmek ve hissetmek gibi umum duyguların menşei, madeni bir acube-i hilkat-i Rabbaniyedir.” (Lem’alar)

Rızık, hayat sahiplerine lazımdır. Hikmet, hayat sahibinin her hücresinde, her organında çok net olarak görülür ve okunur. İnayet ve rahmet, ancak hayat sahiplerine yapılır.

Şifa ancak hayat sahipleri için geçerlidir. Tevbe etmek ve affedilmek de yine günahkâr hayat sahipleri için söz konusudur.

Gazap, kahır ve ceza verme de yine hayat sahiplerinde bulunan özelliklerdir.
Şükür ve hamdi hayat sahipleri yaparlar.
İman, marifet, muhabbet gibi ulvî meziyetler ancak hayat sahiplerinde bulunabilir.

İlim, irade, görme, işitme gibi sıfatlar hayat sahiplerine mahsustur.
İzzet ve zillet, tevazu ve kibir hayat sahiplerinde bulunur.

Alaaddin Başar

Okunma Sayısı : 2409

Alaaddin BAŞAR (Prof. Dr.)

HALA ARAMAYA DEVAM EDİLEN EVREN MADDESİ: ESİR

sabri — Wed, 22 Jul 2009 11:30:21 GMT

İnsanoğlu varolduğundan bu yana içinde yaşadığı evrenin kusursuz işleyişi ve harika düzeni karşısında meraklı gözlerle etrafını seyreder ve çevresinde olup bitenleri anlamaya çalışır. Hele başını şöyle bir kaldırdığında, gündüzleri gökyüzünün o büyüleyici maviliği, geceleri karanlığı aydınlatan gökteki esrarengiz cisimlerin o güzelim duruşları karşısında kendinden geçer.. İlk insanlar gökyüzünü hayretle seyrederken düşünmeye başlamıştı. Gündüzleri gökyüzündeki maviliği, karanlık maviliğe hakim geldiğinde etrafı aydınlatan o şeyler de neyin nesiydi? Peki ya onlar nasıl oluyor da boşlukta tepemize düşmeden kalabiliyorlar? Yoksa yukarılarda boşluğu dolduran onları tutan bir şeyler mi vardı?

Tarih boyunca insanoğlu bilgisini sürekli artırdı ve arttırmaktır. Özellikle bilimsel yöntemin oluşturulmasında, ortaçağda İslam bilimcilerinin çalışmalarının büyük katkısı oldu. Oradaki gelişmelerin batıya aktarılmasıyla özellikle Galileo ve Newton'un tabiattaki harika ahengin belirli kanunlara formüllere dayandığının belirlenmesi ve bunlar üzerine yapılan yorumlar bilim tarihinin dönüm noktalarından birisi oldu. Bu arada bilimsel bilgiye giden yolun temel taşları belirlenmiş oldu. Bilim adamları deney ve gözlemler ışığında akıl yürütüyor ve evrenin sırlarını çözmeye başlıyordu..

Madde ve Esir

Evren sırları bir bir çözülüyor, ama kainatta madde ile boşluk arasında bulunması gereken bir özün eksikliği kendini belli ediyordu. Gerçekten de maddeler dünyası olarak bildiğimiz kainat içinde uzay boşluğunun tam bir boşluktan ibaret olabileceği pek akla yatkın bir düşünce değildi.
"Genel çekim”, "elektrik” ve "manyetizma” gibi kuvvetlerin bulunmasından sonra uzayın iki farklı noktasında bulunan iki cisim arasında cereyan eden etkileşimlerin nasıl taşındığı veya iletildiği sorusu gündemi sürekli meşgul etti. Genel çekim kanununu keşfeden Newton, arada hiçbir bağlantı olmadan boşluktaki iki uzak cismin birbirlerine kuvvet uygulayabileceği düşüncesinin aklî melekeleri sağlam hiç kimse tarafından kabul edilemeyeceğini söylüyordu. İki kütle arasındaki çekim muammasını çözümü hayatı boyunca uğraştığı temel problemlerden birisiydi Nevton’un. Bu maksatla tüm uzayı dolduran esir parçacıklarının rol oynadığı mekanik bir model kurmaya çalıştı. Ancak bu parçacıkların maddeyle nasıl etkileştiği ve nasıl bir yapıya sahip olduğunu anlamak mümkün olmuyordu. Boş uzay boş olmayıp çekim kuvvetinin iletilebildiği, elektrik kuvvetleri taşınabildiği bir şey vardı. Bu şeyin ne olduğuna gelince, onun durgun, saydam, gaz halinde bir madde, yani her yere nufuz edebilen esir maddesiydi.

"Mutlak referans çerçevesi "dediği bir problem üzerinde kafa yormuştu Nevton. Eğer evrende tek hareketsiz madde olarak düşünülen esirin varlığı ispatlanabilseydi, bilimciler sonunda Newtonun aramış olduğu sabit referans çerçevesine kavuşacaklardı. Nasıl bir deneyle ispatlanabilirdi esir?

Michelson – Morley Deneyi

Esirin varlığını belirlemek için deney macerasını Abraham Michelson üstlenmişti.. Michelson, deniz subaylığından ayrılmış genç bir fizikçiydi, fen dalında Nobel alan ilk Amerikalıydı o. 1880 yıllarında araştırmaya tek başına koyuldu. 1887’de çalışmalarına bir kimya profesörü olan Edward Williams Morley de iştirak etti.

Görünmez hava içinde planörde bulunan bir pilot açık bir kabin içinde olsaydı, şüphesiz havayı yüzünde hissedecekti. Veya uçağa bir flama takılabilir, hava akımı dolayısıyla onun çırpınışı gözlenebilirdi. 19. uncu yüzyıl fizikçileri durgun esir içinde hareket eden dünyanın içinde hareket ettiği düşünülen esir akımını veya rüzgarını harekete geçirerek benzer bir etki oluşturduğuna inanıyorlardı.

İki bilim adamına göre uzayı dolduran esir hareketsizdi. Dünyamız evreni kaplayan esir içinde sanki su dolu bir kavanozdaki bir bilyeye benziyordu. Nasıl bilyemizi hareket ettirdiğimizde suda bir dalgalanma vuku buluyorsa, gök cisimlerinin hareketlerinden dolayı esirde dalgalanmalar vaki olacaktı. Bu dalgalanmalar yüzünden ışığın hızında değişmeler meydana gelecekti. Denizde giden bir su motorunda iken elimizi denize daldırdığımızda bir akıntı ve direnç hissederiz. Öyle de Güneş etrafındaki yörüngesinde ilerleyen dünyamız da hareketsiz esirde bir akıma sebep olacaktır. Bu akım ise dünyanın hareket yönünde gönderilen ışığı geciktirme şeklinde olacaktır.. Bu gecikmeyi belirleyebilirsek esirin varlığını da tecrübi olarak ispatlamış olacaktık.

Madem ki ışık dalgalarla hareket ediyordu, yapışık tek bir ışın bitiş çizgisine farklı fazlarda varacaklardı. Michelson, her ışık dalgasının frekansları arasındaki farkı ölçebilen ve kendi icadı olan bir aygıtı kullanarak ışık ışınlarının gidiş –geliş zamanları arasındaki herhangi bir değişmeyi saptayabileceğini ummuştu.

Deney yapıldı. Interferometre adlı bir aygıtla gerçekleştirilen deneyde ışık kaynağından çıkan ışınlar, 45 derecelik açıyla duran yarı gümüşlenmiş ayna tarafından ikiye ayrıldı Bu iki ışından biri dünyanın hareketi yönünde, diğeri bu doğrultuya dik bir yönde ilerledi. Dünyamız güneş etrafında ortalama 30 km/s hızla yol aldığı için dünyanın hareket yönünde gönderilen ışığın hızı 299.970 km/s olarak ölçülmesi gerekiyordu. Sonuçta iki ışık ışınlarının hızları arasında çok az bile olsa bir fark görülmedi. Yani deney sonunda beklenenler gözlenmedi. Deney tekrarlanıyor, günün değişik saatlerinde, yılın farklı mevsimlerinde tekrarlanıyordu. Sonuç değişmiyor, ışık hızında en ufak bir sapma gözlenemiyordu.

Deneyin sonucuna göre, eğer esir vardıysa, ya dünya hareket etmiyordu ya da esir dünya ile birlikte aynı hareketi yapıyordu. Dünyanın hareketinden şüphe edilemeyeceğine göre, esirin, belirli bir gezegenin hareketini izlediğine inanmak da pek tatminkar görülmüyordu. Michelson –Morley deneyi, bu sonuçlar yüzünden başarısızlığa uğrayan en meşhur deney olarak bilinir oldu. Michelson başarısızlığı kabul etmiyor, sadece bir yerde, her nasılsa , bir şeyin eksik kaldığını düşünüyordu. 1931’de ölümüne değin iki yıl daha aynı konuda çalışmaya devam etti.

Michelson -Morley deneyinin beklenmeyen sonucu bilim adamlarını harekete geçirdi. Lorentz ve Fitzgerald, hareketli cisimlerin hızlarıyla doğru orantılı bir şekilde boylarının kısaldığını matematiksel olarak gösterdiler. Buna göre interferometre aygıtında dünyanın hareket yönünde ilerleyen ışığın aldığı yolun da kısalması gerekir. Bu kısalma hesaba katıldığında ise hızların birbirine eşit çıktığı görüldü. Böylece esir varolmamaktan kurtuluyordu bir bakıma. Ancak bunu deneysel olarak ortaya konma zorluğu vardı. Çünkü büzülme, bir sigorta görevi yapar gibi ışık hızının değişmesine izin vermiyor, sanki evren esirin belirlenmesini istemiyordu.

Bu son gelişmeler karşısında fizikçiler ihtilafa düştüler. Kimileri esirin varlığını savunurken kimileri de bu esir düşüncesinin terk edilmesi gerektiğini söylüyorlardı. Ama fiziğin o günkü aldığı seviye ile esir hakkında doğruyu bulmak pek mümkün gözükmüyordu.

Gözden kaçan noktalar

H. C. Dudley, Science Digest de yayınlanan "Esir: yeniden keşfedilen beşinci element” başlıklı makalesinde Michelson-Micheal deneyinde göz ardı edilen noktaları şöyle dile getiriyor: "Michelson, güneşin çevresindeki esir içinde hareket ederken dünyanın hızını ölçmekle ilgileniyordu. Dünyanın hareketinin karmaşıklığı düşünülerek, onun deney teşebbüsünün biraz safça olduğu görünüyor. Fakat o zamanlar sadece bir yönde hareket eden dünyanın, başka bir yönde hareket eden bir güneş sisteminin sadece bir parçası olduğunu ve güneş sisteminin de bir çok hareketli galaksinin parçası olduğunu kimse bilmiyordu. Dahası, interferometre deneyinde, esir rüzgarının kendi aygıtıyla aynı düzlem içinde hareket etmiyor olabileceği ihtimalini hesaba katmamışı. Esir, pekala devreden aygıta hemen hemen dik bir bir açısıyla hareket ediyor olabilirdi. Michelson –Morley deneyi, 1900 öncesinin sınırlı klasik mekaniği esas alınarak gerçekleştirilmişti. Michelson önsezisinde haklıydı: çalışmalarında gözden kaçan bir çok nokta vardı”. Örneğin bunlardan birisi dünyanın bir değil birkaç tane hareketi aynı anda yapıyor olmasıydı.

Michelson’dan bu yana esir konusunun bazı kesimlerde tekrar rağbet gördüğü dikkatimizi çekiyor. Florida State Üniversitesi fizik profesörü lan (Nobel ödülü) Dirac yeni bir esir kavramı önerdi. Dirac, esirin her yanı kaplayan ve gelişigüzel hareket eden bir elektron denizi olduğunu ifade eder. 1959’ da bir Fransız fizikçisi olan Victor de Broglie esirin "lepton”lardan (bir sınıf küçük kütleli, atomdan küçük parçacık) ve olası ki nötrinolardan (hemen hemen kütlesiz ve yüksüz leptonlar) oluştuğunu söylüyordu.

Karanlık Madde – Kara Enerji

1965 lerden önceki astronomi anlayışı büyük ölçüde değişti ve ders kitapları yeniden yazıldı. 1925’lerde evrenin sadece Samanyolu galaksisinden ibaret olduğu sanılıyordu. Michelson Morley deneyi dünyanın sadece Güneş etrafındaki hızı esas alınarak tek hareket yaptığı esas alınarak yapılmıştı. Halbuki teleskopların büyümesiyle anlaşıldı ki dünya bir değil birkaç hareketi aynı anda yapmaktadır. Yapılan incelemelere göre dünyanın hızının galaksimiz merkezine göre saatte 220 km dir. Bir önemli bir diğer keşif ise yıldızlar arası boşluğun yıldızların ve gezegenlerin içerdiği kütleden daha büyük kütleye sahip olduğunun belirlenmesidir. Kısaca, boş uzay gerçekte, birbirine bağlı manyetik ve elektriksel alanlarla doluydu. Yıldızların nükleer reaksiyonları ve özellikle süpernova patlamaları açığa çıkan yüksüz ve çok küçük olan nötrino fışkırmaları ile devamlı besleniyordu.

Evren, gerçekte evrende olmasi gereken maddenin yüzde onudur. Bu evren, yüzde
doksan, ne olduğunu bilmediğimiz, hakkında hiçbir fikrimizin bulunmadığı,
"Karanlik Madde"den oluşmaktadır Bu demektir ki uzay "boş” olmayıp, gözlenen maddenin 9 katı kadar ağırlıkta görünmeyen kütle ile dolu bulunmaktadır. Görünmediğinden ve doğrudan belirlenemediğinden karanlık ünvanı verilen "kayıp kütle” yada "Karanlik Madde" nin ve "kara enerji” nin varlığını gerektiren bir çok gözlem bulunuyor. Evreni ivmeli olarak genişleten etkinin bu "kara enerji” olduğu bildiriliyor.

Açığa çıkarılan sırlar evrende hakim olan muazzam gücün varlığını daha belirgin hale getiriyor. Elbette sayısız gök cisimlerini düzen içerisinde ayakta tutan bir güç var. Elbette tanımlanabilen belli bir amaca yönelik böyle büyük bir gücün sahipsiz olduğunu iddia edecek kimse bulunmuyor. Tüm evrene hakim olan bu kuvvet beraberinde yıldızları ve galaksileri de bir düzen içinde tutuyor, dengeyi sağlamada "aracı” ve "vasıta” bir madde ve enerji olmalıdır. Adına ister "kara enerji” diyelim isterse "esir enerjisi” diyelim açık olan şu ki böyle olağanüstü bir kuvvetin kontrolü, herşeye hakim, sınırsız güce sahip Yüce bir Varlık sayesinde mümkün olabilir. Elbette ki, bu gücün sahibi dünyayı ve tüm evreni yaratan, gücü sonsuz ve her şeye içine alan Allah’tan başkası olmayacaktır.

Gözardı Edilen Noktalar
Michelson -Morley deneyinde göz ardı edilen ve hatta aşıra kaçılan noktalar vardır ki onları da belirtmeden geçemeyeceğim. Bunu itiraf edenlerden birisi de Einstein’dır. 1905 yılında yayınladığı Özel İzafiyet Teorisi ile ilgili makalesinden sonra, esire göre hareketin ölçülememesinin esirin var olmadığı üzerindeki yorumlarda aşırıya kaçıldığını belirtir Einstein. Hattâ 1920 yılında Leyden'de yaptığı bir konuşmasında, esiri kabul etmeden uzay - zamanın yapısının kavramanın mümkün olmayacağını, ışığın yayılması ve genel çekimin de esir olmadan düşünülemeyeceğine dikkat çekmişti. Einstein, Michelson Morley deneyinin ve Özel İzafiyet Teorisinin aslında esirin olmadığını değil, bize esirin hareketinin uzay zamanda izlenemeyeceğini, dolayısıyla esire göre hareketin tanımlanamayacağını ve esirin, referans sistemlerinin üstünde bir gerçekliğe sahip olduğunu belirtiyordu. Çünkü eğer uzay mutlak boşluksa o zaman uzay zaman nasıl ”eğilip bükülebilir” "genişleyip büzülebilirdi?” Demek uzayın bu özelliklerini ortaya koyan "Genel İzafiyet Teorisi”, boş uzayın (vakum) yokluk olmayıp bir tür nesne olduğunun ispatıydı.
Esir konusundaki kafa karışıklığına dikkat çeken Nobel ödüllü 2004 Frank Wilzcek, Einstein'ın esiri fizikten silmek şöyle dursun bilakis esiri yüceltip fizikçilerin araştırma ve çalışmalarında çok mühim bir konuma yükselttiğinden söz eder. Bugünkü teorik fiziğin büyük bir kısmının, bilhassa Süpersicim Teorisi'nin, adı konmamış bir şekilde esirin mahiyetinin ve özelliklerinin incelenmesi olduğu söylenebilir. Eğer öyleyse kadim anlayışa göre beşinci element olan esir maddesi, diğer elementlerin de anası ve atası ve varlığın asli unsuru olarak yakın gelecekte kendinden en çok bahsedilen kozmoz maddesi ve gerçeği konumuna çıkabilir.
Esiri Maddesel Dünyada Arayanları Yanılgısı
Esir maddesinin bir sır olarak kalmasının nedeni neydi? Neden esir konusu temizlik yaparken halının altına atılan toz gibi bir kenarda bırakılmak istendi?
Amerikalı kuantum fizikçisi Arthur Zajonc"Işık ve Şuurun Ortak Tarihi" adlı kitabında yer alan ifadeleri bir kısım çevrelerce esire karşı sürdürülen mücadelenin iç yüzünü ortaya koymaktadır aslında: "Maddesel bir esir yoktur. Bu kavram materyalist düşüncenin sonucu olarak ortaya çıkmıştır." Zojonc’un şu ifadeleri de ilginç: "Eğer ışığın bir dalga olduğunu söylersek, bir soru akla geliyor : Bu salınımı sağlayan etken nedir ? Örneğin su dalgalar ve ses dalgaları salınımlar sonucu oluşur. Ses ve su dalgaları hava ile iletilir. Peki ışık dalgalarının taşınmasını sağlayan ortam şey nedir ? Bana göre bu sorunun cevabı olan ortam, maddesel bir tabiatın içinde değildir.
Neden bazı ortamlarda ışık-dalgası, ışık-parçacıkları gibi davranıyor. Bu soru hâlen çözümlenememiştir. Işık dalgaları çift yarık deneyinde, birer ışık- dalgaları olarak davranacaklarını nasıl biliyorlar? Fötonların birbirleri ile nasıl iletişim kurdukları ayrı bir muamma olmaya devam ediyor. Birbirine zıt doğrultuda iki ışık kaynağını ele alalım. Bunların birisinden çıkan bir fotonun hareketi, öteki ışık kaynağından çıkan fotonun hareketini etkiler. Fotonlar ışık ile hareket ettiklerine göre birbirleri arasındaki iletişimin hızı, ışık hızından büyük olması zorunludur. Ama nasıl anlaşıyorlar? Bu "telepati” de aracı nedir? Daha ilginç bir olay ise, son çalışmalarda bazı özel ortamlarda elektromanyetik dalgaların, ışık hızından daha da hızlı gidebileceğinin anlaşılmasıdır. Eğer bu teorik düşünce, pratiğe uygulanabilirse fiziğin temel direği olan "İzafiyet Kanunu" büyük bir sarsıntı içinde demektir. Tabi tüm bunların ortamı esir maddesi ise, esirin ışık hızının da ötesinde bir gerçekliğe sahip olduğunu gösteren işaretler olmaktadır..
Esir Maddesi ve Bediüzzaman
Bilimin özellikle yeni fiziğin gittikçe madde ötesi unsurları gündemine sokmasıyla ve türlü türlü ince teknolojiyle bilinmeyenlerin sırları üzerinde yoğun çaba göstermesiyle, yakın gelecekte esirle ilgili daha açık bir anlayışa ulaşacağımızı söyleyebiliriz.
Bediüzzaman’ın dikkat çektiği gibi, ruha yakın bir yapıda ve vücudun en zayıf mertebesi olan "esir”i anlaşılır kılmak kolay bir mesele olmasa gerek. Esir; ışınlarla, manyetik ve nükleer kuvvetlerle bildiğimiz anlamda fizikî ve kimyevî herhangi bir etkileşime girmiyorsa, spektroskopik cihazların ölçüm alanının dışında kalıyorsa, müşahhas ve ayrıntılı neticelere ulaşılamayacaktır. Önümüzde evrenin hâlâ bilmediğimiz nice kanunları ve çözülmesi gereken sayısız sırrı, keşif bekliyor.
Âlemin sırlarını Kur’ân'ın ışığında keşfeden Bediüzzaman, esir ortamının sadece varlığın beliriş ortamı ve faaliyet alanı ile sınırlı kalmadığını, onun "nakillik ve infial hassasıyla ve vazifesiyle techiz" edildiğini, ilâhî arşlardan biri olduğu anlatır. Arş ile alan kavramı arasındaki vazife itibarıyla parelelliğe dikkat edelim lütfen. Su ve toprak da birer arş olarak yaratılmışlardır. Yani varlığın faaliyet alanı ve ortamı.. Elbetteki esir ortamındaki faaliyetler, su ve topraktakinden farklı olacaktır. Çünkü esir, Cenab-ı Hakk'ın en nazenin bir hulle-i icraatıdır. Bu yüzden, tartıya ve ölçüye girmeyenlerin, ruhanî ve manevî varlıkların yaşama ortamı ve faaliyet alanı olmalıdır. Bediüzzaman’ın dikkat çektiği gibi hava unsurunun manevî cephesi olan esir, bir hüve olarak âlem-i misâl ve âlem-i mânâya bir anahtar olmaktadır. Bu sebeple, mevcudata nazaran akıcı bir su gibi, mevcudatın aralarına nüfuz etmiş bir madde olarak esir, madde âlemini mânâ âlemlerine bağlayan, hem bu âleme hem de öbür âlemlere benzeyen, ikisinin arasında bir yapıya sahip olacaktır
Hala esir konusunda bilimsel ve açık sonuçlara ulaşılmadığı halde, "esir maddesi” ile ilgili yaygın ve kadim inancın kaynağı ne olabilir? Kanaatıme göre bu inancın temelinde esirin vahiy kaynaklı bir gerçekliğe sahip olmasıdır. Bediüzzaman, Esir Maddesinin yaratılış silsilesinin ilk adımı teşkil ettiği üzerinde durur. Daha sonra esirden atom altı taneciklerin (cevahir-i fert) yaratıldığını Kuran’ın ilgili ayetinin yorumu olarak ele alır: 'Arşı su üzerindeyken...' (Hud Suresi, 7) âyeti şu madde-i esiriyeye işarettir ki, Cenabı Hakk'ın arşı, su hükmünde olan şu esir maddesi üzerinde imiş. Esir maddesi yaratıldıktan sonra, Sani'in ilk icadlarının tecellîsine merkez olmuştur. Yani esiri halk ettikten sonra cevahiri ferde kalb etmiştir. "(İşarat-ül İ’caz). Gerçekten de esir için en güzel benzetme akıcılığı, her yere nufuz kabiliyeti, canlılığın oluşum ve idamesindeki hayati görevleri ile esir maddesi olsa gerek. Öyleyse bizler ruh ve enerji bedenimizle "hayat enerjisini” oradan aldığımız esir deryası içinde yüzen ama deryadan haberi olmayan balık misâlindeyiz.
Hepsi bir felekte (yörüngede) yüzüp gitmektedir.” (Yâsin, 36/40) ayet-i kerimesi Güneş, Ay, Küre-yi arz ve milyarlarca gök cismi uzay boşluğunda, belli yörüngelerde yüzüp gittiklerini ifade ediyor. Yüzme boşlukta değil, bir madde içinde olur. Ayet-i kerimede boşluk denize benzetilerek evrenin boş olmadığı, dolayısıyla bu boşluğu dolduran maddeye işaret edilir. Elmalılı M. Hamdi Yazır "Hak Dini Kur’ân Dili" adlı tefsirinde, Hud suresindeki "Arşı da su üstündeydi..." âyetiyle ilgili olarak çeşitli izahları karşılaştırırken, "Bir de bunlar Arşın herşeyi kaplayan bir cisim olması anlamıyla ilgilidir" diyerek dolaylı yoldan esire ve esirin özelliklerine dikkat çekmektedir..

Esirin anlaşılması ile ilgili bilim tarihi içindeki geçirdiği evreleri dikkate alırsak, onun zamanla değişen teorilerden bağımsız bir gerçekliği ifade ettiğini fark edebiliriz. Bu yüzden İlahî vahyin doğru anlaşılması ve yorumlanması şüphesiz ki daha büyük önem taşımaktadır. Zira esir, dua hamd tesbih gibi ibadetlerden hasıl olan neticelerin yayılma ortamı, kulu Yaratanı ile buluşturan bir alan görevi ifa etmektedir. En uzağın en yakın hale geldiği, bir şeyin herşeyle münasebet kazandığı esir ortamı Yaratanın birliği ile beraber her şeyin her işi ile bizzat ilgilenmesinde bir aracı ve ortam (arş) görevi ile teçhiz edilmiş olmaktadır. Tüm evren katlarının ondan yapılandığı ve ondan hayat ve enerji aldığı esir ortamı kainata adeta "ruh” hükmündeki işlevi ile de C. Hakkın Kayyumiyetinin medarı olmaktadır. Esire yüklenen böylesine hayati roller ve görevler Bediüzzaman gibi Kuran yorumcularının neden esirden ziyadesiyle söz ettiğinin bir sırrına ve hakikatına ışık tutar zannederim.

Alemde sergilenen ilâhî lütûf, güzellik ve hayırlara karşı dua, tesbih, hamd ve ibadetle mukabele eden varlıkların her biri aynı zamanda İlâhî isimlerin güzelliklerini, kozmik sırları de sergileyen ve haykıran birer ilanname ve dellaldırlar. " O dellalların güzel ve tatlı hamdlerini ve senalarını ve mabuduna medihlerini ve onların kelimelerini her tarafa neşir ve arş-ı azamın canibine sevketmek için esir unsuru, emirber neferler küçücük diller ve kulaklar gibi o güzel kelimeleri dergah-ı uluhiyete takdim etmek için o pek harika acib vaziyeti hava ve esire verilmiştir ki hava âleminin maddi cephesi atmosfere tekabül ederken manevi cephesi (ışınları elektromanyeik dalgaları ve hattâ duaları nakleden) esire karşılık geldiği kanaatındayız.
Tabi ki bu harika faaliyetlerde gerek esiri oluşturan tanecik(ler) ve gerekse hava tanecikleri basit bir sebepten öteye gidemezler. Bu icraatların sahibi kâinatı esir vasıtasıyla bir bütün haline yapıp en uzağı en yakın hale getiren, bununla evren çapında birliğini açıkca gösteren boyutların ve uzayların gerçek sahibi olan âlemlerin Rabbidir. Aksi takdirde esirin "zerreden çok derecede daha küçük olan zerrelerine; herşeyi görecek, bilecek, idare edecek bir ihtiyar ve bir iktidar ile vücud bulan fiilleri, eserleri isnad etmek” demek olacağından, böyle bir fikir "esirin zerreleri adedince yanlıştır”

Okunma Sayısı : 1669

Osman ÇAKMAK (Prof. Dr.)

BOŞLUĞUN ANLAMI VE "ESİR MADDESİ"

sabri — Wed, 22 Jul 2009 11:26:21 GMT

Bu yazımızda uzay ortamını hangi tanecikler dolduruyor sorusuna cevap aramayacağız. Dikkatlerimizi Kuantum bilimi ile gündemin başına oturan "alan” kavramına yönelteceğiz. Boşluğun gerçekten "boş” olup olmayacağını araştıracağız. Kozmolojinin ince bir sırrı ve maddenin en nihai noktası kabul edilen "esir konusunu "kuantum alanı” ışığında gündeme getireceğiz.

Ether (esir) kelimesinin eski çağlarca göğün maviliği anlamına geldiği; fezayı mavileştiren cevher – öz anlamında kullanıldığı rivayet edilir. On yedinci yüzyılda bu terim Descartes tarafından benimsenmişti. Descartes, esirin gökyüzünün boşluklarını doldurduğunu ve boş uzay denen şeyin bir basınçlı dolgunluk olduğunu ileri sürdü. Esirin, manyetizma gibi uzayda faaliyet gösteren çekme ve itme güçlerinin aktarılmasında da aracı olduğunu ekliyordu.

Tabiatla ilgili teorileri daha ziyade gözleme bağlayan Newton’un aksine Descartes mantıksal analizden, metafizik ve dinî inançlardan destek alıyordu. Descartes’a göre esir mantıksal bir gereklilik, Newton’a göre ise deneysel bir hipotez idi.

Esire olan ilgi 19. yüzyıl başlarında birbirinden farklı metafizik varsayımlara dayalı iki farklı araştırma yaklaşımının sonucu olarak yeniden dirildi. Bunlardan biri Alman tabiat filozofu ve şair Johann Wolfgang Goethe (1749-1832) tarafından gösterildi. Doğa filozofları materyalist ve ateist görüşlere ve Newton fiziğindeki mekanik tabiat görüşlerine karşı tepki gösteriyorlardı. Bunlar, dünyaya bir makina olarak bakan klasik bilimsel görüşleri reddediyorlardı. Bunlardan birisi olan Lorenz Oken (1779-1851) maddenin, elektrik ve manyetik güçlerin etkisi altındaki esirden kaynaklandığı görüşünü ileri sürdü.

Micheal Faraday (1791-1867) 1846’da manyetizma ve ışık arasında bir ilgi olduğunu gösterecekti ve esirin hem manyetik kuvvetler ve hem de bir ışık ortamı olabileceği tahmininde bulundu. Esirin farklı türdeki kuvvetleri bağlayabileceği görüşünden etkilenmişti; 1851’de şunları yazıyordu:

"Eğer bir esir varsa sırf ışınların iletilmesinden başka yararları da olması gerektiği hiç de ihtimal dışı değildir.[1>

Elektromanyetik alanlar teorisini geliştiren Maxwell (1831-1879), manyetik kuvvetlerin ve ışığın her ikisinin de esir içinde iletildiğini öne sürüyor; bu kuvvetlerin, uzayda elektrik ve manyetik yüklü kütlelerin çevresinde üretilen esir bükülmeleri olarak değerlendirileceğini ifade ediyordu.

Esirin çok farklı ve üzerinde çalışılması zor bir konu olduğu aşikardı. Esir karşı evren (parelel evrenler) dediğimiz metafizik-soyut uzaylara ait soyut zaman küresi ise ve ışıktan hızlı titreşiyorsa ve bu ortamın zamanı bizim de zamanımızı oluşturuyorsa bunu kolayca belirleyemeyecektik. Gerçi uzay-zaman denen örgümüz, aslında üçü yer (mekan-uzay) bildiren üçü de zaman bildiren bir ortak sistem meydana getirdiğini artık biliyorduk.

Ancak gerçeğin bu kadar gizli olmasındaki asıl neden belki de duyularımızın fizik ötesi dünyayı algılayamıyor olmasında yatıyordu. Çünkü yarı fiziksel (ışın-kuant dünyası) varlıları tam olarak kavradığımızı dahi söyleyemiyoruz. Işığın her dalga boyunu göremiyoruz, her ses dalgasını duyamıyoruz. Gözümüzün ve kulağımızın duyarlı olabildiği frekanslar son derecede sınırlı bir alanı kapsıyor. Doğru dürüst maddeyi bile gördüğümüz söylenemezdi.

19. Yüzyılın sonlarında "esirin” nasıl anlaşıldığını yansıtması açısından 1883 yılında ünlü Nature dergisinde yer alan ifadeler hayli ilginçtir:

"Esir genelde bir akışkan ya da bir mayi olarak adlandırılmaktadır ve yine katılığı itibariyle bir jele benzetilmektedir; oysa bu adların hiç biri uygun değillerdir; bunların hepsi moleküler gruplardır, dolayısıyla esir gibi değillerdir; eylemsizlik özelliği olan sürekli sürtünmesiz bir ortamı basit olarak ve tek başına düşünelim, mefhumun muğlaklığı, bilgimizin şu anki durumunda münasip olduğundan daha fazla bir şey olmayacaktır.

Kusursuz devamlılığı olan, ince, sıkıştırılamayan, tüm uzaya yayılan ve içinde yerleşik sıradan maddenin molekülleri arasında sızan ve kendi imkanları ile birini diğerine bağlayan bir özdek fikrini idrak etmeye çalışmalıyız. Ve onu cisimler arasındaki tüm hareketlerin sürüp gittiği evrensel bir ortam olarak kabul etmeliyiz. O halde bu onun -- hareket ile enerjinin ileticisi olarak -- fonksiyonudur.”[2>

Evren ve Kuran Allah’ın iki ayrı kitabı. Kuran, "Kainat kitabının” izah ve tercümesi niteliğinde ve ondan Yaratıcısı hesabına bahsediyor ve yaratılışa ait sırlara değeri nisbetinde yer veriyor. Kuranı çağımızın anlayışına sunan ve tabiat ve evrene ait sırları yorumlayan Bediüzzaman bir ayette yer alan"su” terimini "esir” olarak yorumlar ve onun maddî yaratılışa menşe olduğunu ifade eder. "Arşı su üzerindeydi ayeti, şu madde-i esiriyeye işarettir ki; Cenab-ı Hakkın Arşı, su hükmünde olan esir maddesi üzerinde imiş; esir maddesi yaratıldıktan sonra, Saniin ilk icatlarının tecellisine merkez olmuştur. Yani esiri halk ettikten sonra, cevahir-i ferde kalbetmiştir (İşarat-ül İ’caz)”. Bediüzzaman’ın bu konuyla alakalı diğer açıklamalarını konumuzun sonunda tartışacağız.

Evrendeki Birlik

19. yüzyıla kadar atomla ilgili bilgilerimiz oldukça sınırlı idi. Atom içi dünyanın özellikleri ve Kuantum teorisi ile 20. yüzyıl, elektromanyetik dalgalardan ibaret enerji ve ışınların yüzyılı oldu.
Kopernik ve Newton gibi ilim adamlarının keşifleri karşısında pek çok insan şaşkınlığa düşmüştü. Ama onların kullandıkları kavramları anlamak o kadar zor olmuyordu. Halbuki, yeni olayları ve yüz yüze gelinen doğruları anlatabilmek için artık yeni kavrayış ve düşünce tarzlarına ihtiyaç hasıl olmuştur. Bu yeni anlayış rüzgârında felsefî, ruhî, manevî orijinli düşüncelerin göze çarpması en dikkate değer nokta olmaktadır.

Newton sonrasında evren yasaları genelleştirilmiş ve bütün yaratılışı kapsamıştı. Madde, uzayda koordinatlarla belirlenmiş, bir hız sınırı bulunan ve katı-sıvı-gaz gibi hallere dönüşebilen bir bilardo topları yumağıydı. Her atom kendi sınırları içinde, bir komşu atomla ilgiliydi ve hareket halinde bulunan elektronları ortak olarak kullanmaktaydılar.

Kuantum fiziği, atomaltı dünyaya inerek, oradaki gerçek durumu, içinde yaşadığımız kâinatı oluşturan zerrelerin dünyasının bildiğimiz dünyadan çok farklı olduğunu keşfetti. Bu bilime göre birbirinden ayrı ve farklı duran atom parçacıkları, aslında birbiriyle alâkalı ve bağlı; bölünmez dinamik bir bütünlük içinde bulunur. Birbirinden çok uzak şeyler sebep-sonuç zinciri olmaksızın birbirine bağlıdır. Yüksek enerji fiziği deneylerindeki gelişmeler gösterdi ki, parçacık dünyası dinamik bir yapıya sahiptir.

Parçacıklar değişmez ve sabit değiller; pek âlâ başka parçacıklara dönüşebilmektedir. Eski anlayışa göre maddenin temeli sayılan atom ve atom altı tanecikler, birbirinden bağımsız "sert nesne” ve "katı yapıtaşı” larıydılar. Materyalist düşünceye de temel teşkil eden bu anlayış maddenin derinliklerine inilince temelden değişikliğe uğramak zorunda kaldı. Çünkü maddenin en alt seviyelerine indiğimizde karşımıza "temel yapı taşları” değil, bütün parçaları arasında var olan karmaşık ilişkiler dokusu çıkıyordu. Sonuçta, katı birimler bir bir erimiş ortada "sert nesneden” eser kalmamıştı. Bu anlayış rüzgarı ile maddeci düşünce ve determinist anlayış büyük darbe yemişti.

Yine Kuantum mekaniğinin bulgularına göre aslında parçacık denen şey hareketten ibaret kalan bir şeydi. Parçacıklar enerjiden oluşturulabildikleri gibi, tamamen enerjiye de çevrilebilirlerdi. Böylece, içinde yaşadığımız dünyada "temel parçacık", "maddi öz" ya da " yalıtılmış nesne" gibi klâsik kavramlar artık anlamsız hale geliyordu.

Evrenin birbirinden ayrı yalıtılmış nesnelerden oluştuğu görüşü geçerliliğini kaybedince zaman ile uzayın geleneksel anlamları ve bilinen sebep-sonuç ilişkisi gibi kavramlar da rafa kaldırıldı.

Yeni fizikle birlikte sadece madde ve parçacık anlayışı değil "boşluk” kavramı yepyeni bir kimliğe büründü. Bu yeni modern görüş "boşluğu” adeta "canlandırıyor” onu adeta evrenin "yaşama ortamı” ve "hayatî nefes yada enerji” konumuna yükseltiyordu.

"Yeni Çağın” bilim anlayışını oluşturan teorilerin birisi "İzafiyet teorisi" idi. "İzafiyet teoremi” bizim idrak alanımızı aşan "zaman” denen bir dördüncü boyutun varlığından söz eder ve zaman ile uzayın, aslında birbirinden ayrılamayacağını ve bazen de birbirlerine dönüştüklerini anlatır. Bu konuda ilk tartışma Einstein ile başlamıştı. Sonraki yıllarda Kuantum teorisi ile İzafiyet teorisi bir araya getirildi. Bu birleştirme sonucu atom-altı parçacıklar kuvvet alanları ile açıklanmaya başlıyor, "Boşluk” dediğimiz cisimlerin çevresi de çok önemli bir dinamik değer olarak karşımıza çıkıyordu. Boşluk, maddeyi meydana getiren parçacıklarla ayrışamaz bir kozmik ağın bağlantılarıydı.

Kuantum dünyası gerçekten çok büyük bir düzen içinde işleyen kainatın, ihtimaller üzerine inşa edildiğini, katı olarak gözüken maddeler kendine ait hiçbir boyutu olmayan şeylerden oluştuğunu söylüyordu. Bu ise dünyaya, ve tüm evrensel olaylara bakışımızda farklılıklar getirmişti. Kuantum bize, içinde yaşadığımız dünyayı birbirinden yalıtılmış çok küçük öğelere ayıramayacağımızı gösteriyordu. Kuant olarak nitelendirilen enerji -- ışın, dalga, tanecik -- ne varsa birbirinden ayrı ve bağımsız tanecikler değillerdi. Birbiriyle bağlantılı olup, biri diğerine muhtaçtı. Sanki her bir tanecik bir "küll’ olup, bütüne açılıyordu. Bu açılış da vasıta ve aracı mekanın dördüncü boyutu olan "tüneller” öngörüldü. Buna "Evrenin üçüncü düzlemi” de denir.

Kuantlar ölçeğinde her şey sanki birer ada gibi birbirinden bağımsızdır ama, bu sayısız adaların alttan okyanus tabanından birbirine kara bağlantıları mevcuttur. Böylece fert (cüz), tüm olana (külle) bağlanır. Tüm parçalar aralarında münasebetlerin devam ettiği bir doku ve örgü bütünlüğü vardır. Bir şey her şeyle bağlı, bir şey neye muhtaçsa her şey de aynı şeye muhtaçtı. Kuantum modeli, böylece küçük-büyük, basit-karmaşık, kozmik, atomik her şey, karşılıklı birbirine muhtaç ve bir gerçeğin ayrılmaz birer parçası halinde yeni bir evren modeli çıkardı. Yeni modelde "boşluk” kavramı eski klasik anlamını kaybediyor ve varlığın menşei ve faaliyet alanı konumuna yükseliyordu.

İzafiyet teorisi de Kuantum bulgularına destek veriyordu. Madde, hareket ve boşluk birbirinden ayrı ve bağımsız şeyler değildi. Birbirinden ayrılamaz bir bütününün unsurlarıydı. Sadece madde ile boşluk değil, yük ile akım; elektrik ile manyetik alan da bu bütünlüğe dahil olmuş ve birliğin çerçevesi ve boyutu evreni içine alacak şekilde genişlemeye başlamıştı. Tüm hareketler izafi olduğuna göre her türlü yük, bir akım olarak da idrak edilebilmektedir. Nitekim elektrik alanı, aynı anda bir manyetik alan olabilmekte ve biri diğerinin yerine geçebilmektedir. Bu yüzden her iki alan, tek bir elektromanyetik alan halinde birleştirilmiştir.

Araştırmalar derinleştikçe bu birlikteliğe yeni halkalar eklendi. Nihayet Kuantum alanının evrenin en önemli öteki kuvvetiyle, yani yerçekimi kuvveti ile bağlantısı ortaya çıkarıldı. Modern fizik, maddeleri Mach ilkesine [3>

"Günümüzde kozmoloji dalında meydana gelen gelişmeler, günlük kural ve şartların evrenin uzak bölgeleri olmadan geçerli olamayacağını ve evrenin söz konusu uzak bölgelerinin ortadan kalkması halinde uzay ve geometri hakkında sahip olduğumuz bütün fikirlerin geçersiz olacağını hızla ortaya çıkarmışlardır. Günlük tecrübelerimiz, en küçük detaylarına kadar evrenin büyük ölçekli nitelikleri ile o kadar içli dışlıdır ki, onların ikisini birbirlerinden ayrı olarak düşünmek bile imkansız bir hale gelmiştir.”[4>

Kâinatın parçalara ayrılamaz bütünlüğü, kozmozun birliği; birbirinden farklı ve zıt kuvvetlerin, enerji ve maddi unsurların aslında tek bir yapının değişik fazları ve dalgalanmaların ibaret ortaya çıkarılması gerçekten bu keşiflerin en büyük zaferi idi. Bu keşiflerin arkasında görünen bir gerçek de bu akıl almaz birliği tesis eden ve bozulmadan devamını sağlayan bir "Yaratıcı” nın varlığının bilim aynasında açıkça görünmesiydi. Kuran ve tüm semavi kitapların temeli olan tevhid inancı; Allahın varlığı ve birliği, kainat kitabının da en açık ve en temel gerçeği olarak karşımıza çıkmıştı. En küçüklerin dünyasından en büyüklerin dünyasına kadar her şeyin birbiriyle bağıntısı; kozmozdan kuantuma evrenin yekpare yapısı ile gündeme gelen başka bir konu daha vardı: Bu bütünlüğün sağlandığı ve her şeyi birbirine bağlayan bir destek ortamının varlığı.

Kuantum Alanı

Yüzyıllardır süren "madde atomlardan mı, yoksa bazı temel sürekliliklerden mi oluşur?" tartışması, modern fiziğin geliştirdiği "Kuantum alanı” kavramı ile hiç beklenmedik biçimde cevap bulmuştu. Çünkü "alan”, uzayın her yerinde mevcut olan "sürekli” bir yapıydı. Boş zannedilen alanın, parçacık yönü ile, "sürekli olmayan”, yani "taneciksel” bir yapı ortaya koyabildiği görüldü. Çünkü bildiğimiz elektromanyetik bir alan, "serbest alan” olarak belirebilir (hareket eden dalga - fotonlar). Ya da yüklü parçacıklar arasındaki kuvvet alanı olarak ortaya çıkabilir.

İkinci durumda, kuvvet, etkileşen parçacıklar arasında gerçekleşen bir "foton alış-verişi” şeklinde kendini göstermektedir. İki elektron arasında bildiğimiz elektriksel itme ise yine söz konusu foton alış-verişi nedeniyledir. Bu ilginç gelişme ve keşifler "boşluktan” "nesnel yada ışınsal varlıkların” doğması anlamına geliyor; alan dediğimiz cisimlerin çevresini varlığın menşei ve yeşerme ortamı ve hatta faaliyet alanı konumuna yükseltiyordu.

Kuantum elektrodinamiğinin en can alıcı özelliği iki değişik ve zıt kavramı birleştirmiş olmasında gizlidir. Çünkü elektromanyetik alan kavramı ile elektromanyetik dalgaların tane-parça belirişleri olan foton kavramını birleştirebilmiştir. Fotonlar aynı zamanda birer elektromanyetik dalga oldukları ve bu dalgalar da "titreşen alanlardan” meydana geldikleri için, fotonlar, aynı zamanda birer elektromanyetik alanın belirişi halindedirler. İşte "Kuantum alanı” diye ortaya çıkan yeni kavram, kuant ya da foton denilen biçim alabilen bir alanın meydana gelmesidir. Bunun anlamı, bütün atom-altı parçacıkları ve onların etkileşimleri, farklı bir "alan”a denk düşmesi ve alandan meydana gelmesidir.

İşte parçacık dediğimiz sert ve katı madde ya da cismi meydana getiren şey, bu boş dediğimiz alanın bölgesel yoğunlaşmalarından ibaret kalmaktadır. Yani gelip, giden ve bu arada da özgün karakterlerini yitiren ve ait oldukları alanda kaybolan enerji yoğunlaşmaları halindedirler. Var bildiğimiz ne varsa her şey bu ortamda hiç durulmayan bir hareketle ve büyük bir enerji titreşimi yada zikri halinde var olmakta ve aynı anda da yok olmaktadır. Diğer bir ifade ile nesneler "boşlukların” geçici birer belirişleri gibidir.

Böylece boşluk da fizik ötesi ya da yarı-fiziki yapısı ile varlıklar içerisinde yerini alıyor, "boş” olmaktan kurtuluyordu. Bu demektir ki, Kuantum alanı "boş” bir boşluk” değil uzayın belirli bir yerinde var olan sürekli bir "aracı” (ya da aktarıcı) rolüne sahipti. Biçimsiz ve şekilsiz olan kuantum alanı bütün biçimlerin tarlası ve ya da hamurunu teşkil ediyordu. Sahanın uzmanları, evren onunla "canlı” kalır, hatta evrenin "hayatî nefes” ya da "hayati enerji” sidir diyerek bu alanın olağanüstü önemine dikkat çekiyorlardı.

Walter Thirring modern fizik dalında geliştirmiş olduğu alan kavramında şunları söylemektedir:

"Modern teorik fizik, maddenin özü hakkındaki görüşlerimiz, farklı bir duruma getirmiştir. Böylece dikkatimizi görünen varlıklardan (yani, parçacıklardan) temel bir varlığa, yani alana çevirmemize sebep olmuştur. Buna göre, maddenin var olması, yalnızca mükemmel olan durumda meydana gelen bir bozulmanın bir neticesidir. Neredeyse küçük bir "leke” oluşmuştur demek geliyor içimden. Tabi buna bağlı olarak da temel parçacıklar arasında oluşan kuvvetleri açıklayan basit yasalar var olamayacaklardır. Yani düzen ve simetriyi, temel ve genel "alan” da aramalıyız.[5>

Albert Einstein'ın dediği gibi:

"Bundan dolayı maddeyi, alanın aşırı derecede yoğunlaştığı uzay bölgelerinden oluşan bir şey olarak algılayabiliriz. Söz konusu yeni fizik anlayışında hem alana ve hem de maddeye ayrı ayrı yer yoktur. Çünkü burada "alan” tek gerçekliktir.”[6>

Kuantum Alanı ve Esir

Kuantum alanı, varlıkların faaliyet alanı ve ilişki ağları ortamı ise ortamdaki etkileşmeler ne şekilde cereyan etmektedir? Kuantum alanı kavramına göre tüm uzay kararlı bir dalga bütünü ve birliği olup bu etkileşmeler "dalgalar” şeklinde olmaktadır. Bu anlayış bize "Sema, emvacı karardade (kararlı dalga) olmuş bir denizdir” sözüyle semayı (feza, uzay-zaman) dalgaları kararlı haldeki bir denize benzeten Peygamber sözünü hatırlatmaktadır.

Konunun başında da ifade ettiğimiz gibi Kozmozdaki sırları onun Yaratıcısı adına ele alan Bediüzzaman "Esir” ile ilgili hayli ilginç yaklaşım ve açıklamalarda bulunmaktadır.

Bediüzzaman, esiri "Ecram-ı ulviyenin cazibe ve dafia gibi kanunlarının rabıtası ve ziya ve hararet ve elektrik gibi maddelerdeki kuvvetlerin naşiri ve nakili, o fezayı dolduran bir madde” olarak ifade etmekte; onu "en ziyade mekana dağılmış hadsiz kesretli bir maddi madde” olarak değerlendirmektedir.

Bediüzzaman’ın, fezanın ‘esir’ ile dolu olduğunu ifade ettikten sonra "meyveler ağacını; çiçekler çimenlerini; sümbüller tarlalarını; balıklar denizini bilbedeha gösterdiği gibi; şu yıldızlar dahi, bizzarure; menşe’lerini, tarlasını, denizini, çimengahını vücudun, aklın gözüne sokuyorlar.”(Sözler, 569) ifadeleriyle de esirin varlıkların hem teşekkül hem de faaliyet alanı olduğunu belirtmektedir. Devamla, ulvi alemde, yani fizik ötesi kanunlara göre çalışan metafizik alemlerin muhtelif tabakalara ayrıldığını her birinin kendine has kanunlarını bulunduğunu böylece yedi farklı uzay-mekanın farklı işleyiş mekanizmaları olduğunu bahsettikten sonra "esir”in tüm bu alemlerin ortamı ve alanı olduğuna dikkat çeker. "Madem Alem-i Ulvide muhtelif teşkilat var, muhtelif vaziyetlerde görünüyor. Öyle ise, o ahkamların menşe’leri olan semavat, muhteliftir. İnsanda, cisimden başka nasıl akıl, kalb, ruh, hayal, hafızı gibi manevi vücudlar var... Elbette, insan-ı ekber olan alemde ve şu insan meyvesinin şeceresi olan kainatta, alem-i cismaniyattan başka alemler var. Hem alem-i arzdan, ta Cennet alemine kadar her bir alemin birer seması vardır.”

Esirin her bir alemin dokusunu teşkil etmesiyle ve 7 alemin ayrı ayrı hüküm kaidelerine göre yapılanmaya maruz kaldığını şu ifadelerle belirtiliyor: "Esir kalmakla beraber sair maddeler gibi muhtelif teşekkülata ve ayrı ayrı suretlerde bulunduğu tecrübeten sabittir. Evet nasıl ki: Buhar, su, buz, gibi havai, mayi, camid üç nevi eşya, aynı maddeden oluyor. Öyle de: Madde-i Esiriyyeden dahi yedi nevi tabakat olmasına hiçbir mani-i akli olmadığı gibi, hiçbir itiraza medar olamaz.” (Lemalar, 67)

Evrenin sırlarını Kuranın ışığında keşfeden Bediüzzaman’ın ifadelerinde bu boşluğun sadece varlığın beliriş ortamı ve faaliyet alanı ile sınırlı kalmadığı onun "Nakillik ve infial hassasıyla ve vazifesiyle teçhiz” edildiği, ilahi arşlardan biri olduğunu anlamaktayız. Elbette ki esir ortamındaki faaliyetler, su ve toprak arşlarındakinden farklı olacaktır. Çünkü esir, Cenab-ı Hakkın "en nazenin bir hulle-i icraatı” dır. Bu yüzden, tartıya ve ölçüye girmeyenlerin, ruhani ve manevi varlıkların da yaşama ortamı ve faaliyet alanı olduğunu düşünebiliriz. Diğer taraftan, hava unsurunun manevi cephesi olan esir "bir hüve olarak alem-i misal ve alem-i manaya bir anahtar” olmaktadır. Bu sebeple "mevcudata nazaran akıcı bir su gibi, mevcudatın aralarına nüfuz etmiş bir madde” olarak esir, madde alemini mana alemlerine bağlayan, hem bu aleme hem de öbür alemlere benzeyen ikisinin arasında bir yapıya sahip olacaktır.

Bediüzzaman’ın da dikkat çektiği gibi "ruha yakın” bir yapıda ve "vücudun en zayıf mertebesi” olan "esir”i anlaşılır kılmak kolay bir mesele değildir. Esir, ışınlarla, manyetik ve nükleer kuvvetlerle ve çekim ile fiziki ve kimyevi herhangi bir etkileşime girmiyorsa spektroskopik cihazların ölçüm alanının dışında kalıyorsa, somut ve ayrıntılı neticelere ulaşılamayacaktır. Enerjinin bile hala birçok çeşidi bize meçhul durumda iken ışıktan da öte metafizik unsurları kolayca anlaşılır hale getirmek mümkün değildi. Önümüzde evrenin hala bilmediğimiz nice kanunları ve çözülmesi gereken sayısız sırları sırada keşif bekliyor.

"Kuantum alanın” ortaya koyduğu görevler ve icrasına vesile olduğu faaliyetler, bu alanın "esir ortamına” tekabül edip etmediği sorusunu gündeme getirmiştir. Dikkatlerin üzerinde toplandığı nokta ise, bu alanla gelişen anlam derinliğinin öteden beri var olan esir ortamı anlayışına paralellik arz etmesidir. Bilimin özellikle yeni fiziğin gittikçe madde ötesi unsurları gündemine sokması ve türlü türlü ince teknolojilerle bilinmeyenlerin sırları üzerindeki yoğun çabaları neticesinde gelecekte "kuantum alanı-esir” ilişkisi konusunda daha açık bir anlayışa ulaşabileceğimizi söyleyebiliriz.

Kaynaklar:

1 E. Whittaker’in alıntısı, A. History of the Theories of Aether an Electricity, Nelson, London, 1951; 194.
2 O. Lodge, "The ether and its functions”, Nature, XXVII, 1883; 304 (Not geniş tartışmalar için bkn:
3 Mach ilkesi: cismin evrende kendi başına sabit bir kütlesi yoktur ve kütle iki cisim arasındaki ilişkiye bağlıdır.
4 F. Hoyle, Frontiers of Astronomy, s.304
5 W. Thirring, "Urbausteine der Materie”, Almanach der Österrichischen Akademie der Wissenschaften, cilt 118 (1968), s.160.
6 M. Capek The Philosophical Impact of Contemporary Physics, s.319

Okunma Sayısı : 2763

Osman ÇAKMAK (Prof. Dr.)